( 153 ) 
leenglucose bereid door een oplossing van glncose in forinaline te 
mengen met zontznnr en azijnznnr en liet mengsel eenige maanden 
te laten staan. Hij verkreeg een monoformal-derivaat met een nog 
krachtig rednceerend vermogen tegenover Fehling’s jiroefvoclit. Andere 
suikers gaven hem een negatief resultaat. 
Bij het voortzetten van onze jiroeven bleek het nii, dat meer besten- 
dige verbindingen van blijkbaar anderen aard als die welke in bovenbe- 
doelde stropen \’oorkomen, zich \’ornien indien men de droge svnkers 
met gej)olvmeriseerd formaldeliyd (trioxymethyleen) samensmelt. Hel 
draaiend ^’ermogen blijkt dan sterk ge\vijzigd en het rednceereml ver- 
mogen belangrijk ^'erminderd; dit laatste liereikt, na koking met ^^erdiind 
znnr, weer bijna het voor den snikei' geldend liedrag. Hieruit volgt 
dat bij de inwerking van den suiker met het formaldeliyd de aldehj-d- 
groepen verdwijnen. 
Het gelukte nn bij meerdere suikers (en glncosiden) gekristalliseerde 
of constant kokende verbindingen af te zonderen, door de gesmolten 
massa in zwavelzuur van verschillende concentratie of in phosphor- 
zunr te brengen en de ^doeistof daarna met een organisch oplosmiddel 
(bijv. chloroform) uit te schudden; de difornialverbindingen gaan dan 
daarin over. In sommige gevallen ontstaan gelijktijdig nionofornial- 
derivaten die in water en alcohol geniakkelijk, in chloroform moeilijk 
oplosbaar zijn en zich dns in dit ojizicht omgekeerd verhouden als 
de difornialderi\'aten. 
Beide, de di- zoowel als de monomethyleensnikers, ^verken niet 
meer rednceerend op Fkhling’s proeH’ocht en verhouden zich tegen- 
over phenylhydrazine indifferent ; de carbonylgroepen zijn dus bij de 
inwerking \'an ’t formaldehyde verdwenen. Na koking met verdunde 
zuren treedt het reductieverniogen weer op. Deze stoffen moeten dus in 
de eerste plaats worden opge^aat als glncosiden, afgeleid van liet in 
vrijen toestand onbekende methyleenglycol CH^ (OH)^ ^). Tot de vor- 
ming van de diformal-deri vaten hebben dan verder twee der alcoho- 
lische hydroxylgroepen van het suikermolecule medegewerkt. 
In formalmethyleenxyloside en -araliinoside is een hydroxylgroep 
niet meer aaio\ezig; azijnznnranhydride en benzoylchloride tocli wer- 
ken op deze stoffen niet in. Aangezien nn blijkens de analyse twee 
mol. water zijn nitgetreden, kan men i'oor de genoemde pentose- 
derivaten bijv. de volgende constitntieformnles opstellen: 
b Het door Tollens (1. c.) verkregen melhyleenglucose werkt nog sterk redu- 
f.eeiend; het kan dus, naar liet ons voorkomt, niet, zooals Tollens doet, opgevat 
worden als een glucoside; blijkbaar hebben alleen twee alcoholgroepen van de glucose 
tot zijne vorming meegewerkt. 
