is duidelijk dat deze groiidvcrdccliiig' niet op morphologisclie ken- 
nierken steunt. 
Sinds Kölliker (1864) gewezen lieeft op de nior])liologisclie waarde 
\'an het eentraal-kanaal — of liever ^aln den eeiitraaldraad ("Central- 
faden”), heeft Oscar Schmidt terecht zijn verdeeling der spieula gegrond 
o}) tle aainvezigheid van een of meer zulke ceiitraaldradeji, welke 
ten slotte de assen van de s})icula vertegenwoordigen. Schmidt onder- 
scheidt (1870 p. ' 2 — 6) vier groiuh'ormen van s])icula: 
1. //Die eina.\igen Kieselkörper.” 
2. //Die Kieselkörper, deren Grundform die dreikantige regulare 
Pyramide.” 
3. //Die dreiaxigen Kieselkörper.” 
4. //Die Kieselkörper iiiit unendlich vielen Axen.” 
Noch Gray (1873, ]). 203 — 217), noch Carter (1875, j). 11 — 15, 
30 — 34) hebben de fundanienteele waarde ^'an Schmidt’s sj'steeni inge- 
zieji. De pogingen, door mijzelf aange^vend, daarop te wijzen (1881 « en 
1884, p. 146 — 168) hel)t)en weinig nitge^verkt. Zoo verdeelden Ridi.ey 
& Dendy (1887, p. XA') de spieula der Monaxouida in de eerste 
[)laats in Megasclera en Microsclera, een indeeling die ten slotte o\'er- 
eenkomt met die ^^an Bowerbank en A'an Carter. Sollas \'olgde zijn 
\'oorbeeld, niettegenstaande hij niet \'ergat dat het onderscheid ^'erre 
\an absoluut is. Zeer terecht merkt hij oj) (1888, p. LUI): 'öhe 
ulicroscleres and megascieres pass into each other Iw easy gradations, 
so that it is not possible to saj" where one ejids and the other begins, 
indeed there would be a certain convenicnce in accej)ting a third 
di^'isioJl of intermediate or middle-sized spicules, which we niight call 
mesoscleres.” 
Eindelijk, in 1889, wordt het systeem van Oscar Scumiut toegepast 
door ScHUi.ZE & Lendexeet.d. Zij onderscheiden //])olya.xone, tetra.xy)ne, 
triaxone und monaxone Nadeln.” 
Het is niet mijn doel thans te spreken o\'er triaxons entetraxons; 
^■oor het oogenblik wensch ik slechts stil te staan bij zekere nionax- 
ons en sommige spicnla tot nog toe meestal beschouwd als polyaxous. 
In de groej) der monaxons, d. w. z. sj)icula met een enkele as, kan 
men twee hoofd-afdeelingen makcji naar gelang de ideale as al of 
niet in een [)lat vlak ligt. Het s[»reekt van zelf dat in het eerste geval 
•de lijn, die de as A'oorstelt, kan zijn recht, gebogen, gegolfd etc. In 
het tweede ge\’al blijkt die lijn een schroetlijn te zijn. ') De spicnla 
0 Natuurlijk ziin deze termen cum grano salis te nemen. Geen biologische for- 
matie is ooit geheel mathematisch. Zoo kan de as van een gegolfd spiculum 
wel eens niet volkomen in een plat vlak liggen zonder echter in het minst te 
vergelijken te zijn met een schroeflijn. 
