( 170 ) 
meuten liel)l)eii geleveixl om tien ''spirasler te besclionwen als een 
wijziging van den "enastef”. Wij kennen voorbeelden van zeer jonge 
stidia van spirasters : zij bezitten steeds het gedraaide, seliroetlijnvormige 
karakter. Maar geen voorbeeld is 'hekend van sjarasters ontstaan nit 
of overgangen t'ormende tot ware asters. Het is waar dat znlke ver- 
meende t)vergangen dof)r sommige sehrijvers ’st'orden ’rermeld ; Avij 
hebben daar intnsschen vermoedelijk te doen met een verkeerde 
interpretatie, te wijten aan optisch bedrog. Zoo heeft bij^^ Schmidt 
(1862 p. 45) een l^ethya hlutellatn beschreven, Avelke behalve gewone 
asters, dnbbele ('H)oppelsterne”) zon bezitten. Lendknfkld (1897 
p. 55 — 58) heeft eA^eiiAA^el een Spür/stjrJ/a histellata beschreA^en, Avelke 
hij voor identiek hondt met Schmidt’s T. histellatn en in Avelke hij 
vond dat de vermeende asters in AAmrkelijkheid ''si)irasters” zijn. Te 
oordeelen naar de spicula Avelke ik vond in een authenthiek stnk 
A'an Schaiidt’s boA^nvernielde Tetlpva, tAvijfel ik niet aan dejnistheid 
van Lendknpeld’s meening. Te recht A’erklaart Lexdeneeld de A^er- 
gissing van Schmidt voor een oihiscli bedrog, "da diejenigen Sjiiraster 
deren Axen im Preparat anfrecht stellen mid daher A'erkhrzt gesehen 
Averden, hantig Avie Enaster anssehen”. . . . Nergens kan ik een lieAvijs 
A'inden voor de stelling dat "spirasters” geAvijzigde asters zijn; noch 
in de literatnnr, noch in mijn preparaten. Integendeel alles Avijst er 
op, dat het niet anders dan gedoomde n-S|)iraxons zijn. Het feit dat het 
in sommige gevallen moeielijk is zekerheid te A^erkrijgen, dat zij AA^er- 
kelijk schroefvormig gedraaid zijn, is geen beAvijs tegen mijn lieAvering 
in het algemeen. Want in verreAveg de meeste geA'allen is liet gedraaide 
karakter duidelijk genoeg, zooals o. a. blijkt indien men de beAvnste 
s[)icnla in het [ireiiaraat laat Aventelen, teiavijl men het door het mikro- 
skoop bekijkt. 
Laat ons de rooriu/anistc soorten der «-sjiiraxons nn afzonderlijk 
beschoiiAven. 
1. Siymaspira . 
SoLLAS geeft (1888 ji. LXH) de volgende omschrijving A’an de 
sigmas[)ira: "a slender rod, twisted about a single rcA'olnlion of a 
sjiiral”. Hij voegt er aan toe dat het zich onder het mikroskoop kan 
voordoen in den vorm der letters C of S naar gelang van de richting 
waarin men het beschoiiAvl. Van een verwanten vorm van spicula, 
de "toxaspira” zegt dezelfde schrijver, dat het is "a s[)iral rod in 
which the twist a little exceeds a single reA’olution. The pitch of the 
spiral is usiiallj great and the Sjiicide conseipienllA’ ajipears Lioaa- 
shaped Avhen A ieAved laterally”. . . . Het Avil mij A OOiLomen dat het 
niet geheel juist is te beAA^ereu, dat het zich Amordoeu als een boog 
