( 173 ) 
spicula; ,/eine sclilanke uncl p'latte, S[)iralig geAviuKlene Nadel, niit 
melir AA’ie einer Windiuig”. Ik hen liet in zooA'erre met Lendenfeld 
eens om deze heperking te maken, e^i zon onder spinda A\dllen ver- 
staan: een gladde «-sjiiraxon van minstens Avinding. 
3. Spiniipira. 
Zoolaiig de «-spiraxons glad zijn, kan meii sigmaspirae en spirnlae 
in den regel zonder moeite A'aJi elkaar onderscdieiden. Daar zijn echter 
een aantal «-spiraxons, die gedoomd zijn. Deze znllen nit den aard 
der zaak het gcAvonden karakter minder duidelijk A'ertoonen, naar- 
mate zij sterker gedoomd zijn. Het is dns niet praktisch hier op het 
aantal Avindingen of slagen kenmerken te gronden. Yooral niet omdat 
men alle mogelijke overgangen Aondt. Liever stel ik daarom voor de 
gedoomde «-spiraxims den algemeenen naam spinispirae Amor, AA'aar- 
onder dns de spicnla vallen die door andere schrijA'ers genoemd 
Avorde]i: sjAirasters, metasters, jilesiasters ; A-erder (gedeeltelijk) spini- 
spirnlae, sanidasters e. a. 
SoLLAS (1888 p. LXIII) geeft de volgende definitie van den spiraster : 
"a spire of one or more tnrns, prodnced on the onter side into 
seA'eral spines”. Schulze & Lendenfeld (1889 p. 28) zeggen dat het 
is een ,/Ieicht geAvnndener gestreckter Aster niit dickem, dornen- 
hesetzte Schaft”, een definitie Avelke Lendenfeld (1890 \). 426) 
eenigszins Avijzigde in : ,/ein knrzer nnd meist dicker, leicht spiralig 
gcAviuidener Stah mit starken, meist dicken nnd knrzen, kegelförmigen 
Domen”. 
SoLL.AS onderscheidde "metasters” en "jilesiasters” van zijn spirasters 
maar hij zegt zelf (1888 ji. LXIII): "ihe three fornis jiresent a perfect 
gradational series, so that it is freqncntlv difficnlt Avhen they all 
occnr associated in the same sjionge, to distingiiish in every case one 
variety from the other”. Xn komt het ijiderdaad nog al eens voor 
dat "they all occnr associated in the same sjionge” en dat alle nioge- 
lijke overgangen Avorden aangetroffen. Men leze slechts Soim.As’ eigen 
heschrijvingeii en A-ergelijke die met zijn afbeeldingen bijv. A^an de 
talrijke soorten A^an TJiaaaa, PoeciWtstru, SplUihctrelld e. a., om tot de 
OA'ertniging te geraken dat een onderscheid tnsschen spiraster, metaster 
en jilesiaster in verroAveg de meeste geA^allen praktisch onnitvoerbaar 
is. ScHLLZE & Lendenffjj) hebben de beide laatste termen dan ook 
niet ovei-genomeji. 
De Jiaani sjihiisjiira kan ook worden toegejiast, naar het mij voor- 
komt, op hetgeen Sollas noemt amphiaster, althans Amor Amrmen als 
bij Sli'iiphiiKs v.}<pd‘ SoLL. ^). Er hecrscht, AA^at de benaming amjihiaster 
9 In zijn vooi loo|jige modedeeling over de Challonger-Tetractinellicla (1880 p. f93) 
noemt Sollas dit spiculum „amphiastrella”. 
