( 174 ) 
betreft, groote verwarring. De naani is het eerst gebruikt door 
Ridley & Dendy (1887 pp. XXI, 204), welke zeggen dat de ain- 
plnaster beslaat uit ,/a cjlindrical sliaft l)eariitg a single toolhed 
whorl at eaeli end; occnring tbr exainple, iii A.vuiilde.i-inn inir<il)U(\.A 
Do sclirijvers geven een afbeelding door lig. ,9 van Imn PI. XXI. 
Tor nadere oinscdirijving zeggen zij nog; „ainphiastra = birotn- 
lates (Bowerbank); aniphidisks (anctoruni)”. Sollas nu, zegt (1888 
p. LXIY) van zijn aniphiaster; „the aetines torni a whorl at eacli 
extremit}^ of the axis, whieh is straight”; hierbij is een afbeelding' 
in houtsnee (p. LXI). vSchulze & Lendeneeld (1889, p. 8) geven 
ongeveer dezelfde oipschrijving: „gestreekter Aster; ein Schaft, von 
dessen l)eiden Enden Strahlen abgehen”. Vergelijkt men nu de drie 
hier aangehaalde afbeeldingen, dan zal men moeten toegeven, dat er 
belangrijke verschillen zijn. Niettegenstaande Schui.ze & Lendeneeld 
een spiculum afbeelden met langen „Schaft” en lange puntige 
„Strahlen”, geeft Lendeneeld in 1890 (p. 419) de volgende l)epaling 
van den am})hiaster: „ein in die Lange gezogener Stern, die aus 
einem lairzen ^), geraden Schaft besteht, ^mn dessen Enden mehrere 
hirze Strahlen abgehen”. Het is hier werkelijk: tot capita, tot sensus. 
Ik heb daarom gemeend er nitdnückelijk op te moeten Avijzen dat, 
indien ik zekere „ampliiasters” tot de spinispirae breng, zulke bedoeld 
zijn als bijv. Sollas beschrijft bij StfypIuMs niyer. 
Carter (1879 a p. 354 — 357) voert de uitdrukkijig spinispirnla in 
voor een "spiniferous spiralH twisted spicule”. Zulke spicula doen 
zich, volgens Carter, voor onder zeer verschillenden A'orm. Zij 
kunnen zijn ^dong and thin” of short and thick”. De doorns kminen 
zijn "long and thin ... or long and thick ... or obtuse . . . The 
spines maj" be arranged on the spicule in a s})iral line, corresponding 
with that of the shaft ... or the}’ may be scattered o\’er the shafl 
less regularly . . . Lastly, the shaft may consist of many or be reduced 
to one spiral bend only . . .” Liever dan uit al de namen er een Ie 
kiezen, stel ik de nittlrukking spinis])ira \’oor, ter voorkoming A’an 
verwarring; de sjhnispira kan dan eenvoudig worden omschreven 
als eeji gedoorntle «-spiraxon. Mocht het in de praktijk blijken, dat 
meerdere namen werkelijk gcAvenscht zijn, dan zou men twee groepen 
van spinispirae kunnen onderscheiden, nl. vormen met lange doorns, 
en zulke waarvan de doorns klein zijn in verhouding tot de totale 
lengte van het s[)iculum. Bij de eerste is die verhouding meestal niet 
meer dan 1:3; zeer zelden is het zóó groot dat de verhouding 1 ; 7 
wordt; het aaiital windingen bedraagt bij die eerste groe[) meestal 
1) Ik cursiveer. 
