( 176 ) 
Iii de groep der d-spiraxons is de ideale as van het spiculura 
éen lijn getrokken op een elliplisrlie eylintler. De eeiu’ondigsle type 
van znlk een spicnlnin is het bekende 
1 . Sujuta. 
Deze Jiaam is inge\'oerd door Rinian lü Dexdy (1887, pp. LYIII, 
264) ter veix'anging van ,/l)iliainate”, ,/Contor( hihainale” en ,/revei'sed 
hihainate” van Bowekbank. De scdirijvers zeggen dat het sigma beslaat 
nit een ,/slender, cylindrieai shaft, ■\vlneh is eniA^ed over so as to 
Ibrm a more or less sharp hook at eaeli end. The tu'o lerminal 
hooks may cniA'e l)oth in the same direclion, ^vllen the spienle is 
said to hé simj)le . . . or tliey may cnrve in different direetions, wlien 
it is said to be coidort . . . There is, howevei’, Jio i’eal distinelion 
between the t\vo, and, as a inalter of faet, the spicnles are nearly 
always eontort to some extont.” Sollas (1888, p. DXIl) gebrnikt de 
nitdrnkking in een eenigszins gewijzigden zin ; "a slender rod-like 
sihcnlo enrved in the form of lbo latler C. This spienle is not spiral 
thongh it prol)ably arises from a sigmaspire by increase in size aiid 
loss of the spiral twist.” Schut.ze & Lexdexfeed (1889 j). 28) honde]i 
daarentegen aan het ge^^•onden karakter vast: //ge\vnndene, eiiie halbe 
S])iral-windnng bilde}ide Nadel.” Ten slotte wijzigde Lendexeet.d (1890, 
p. 426) de definitie nogmaals: //cin einfaeh s[nralig gekriimmler oder 
bogonförmiger Stal). — De spienla, welke tot deze groep beliooren, 
vertoonen, evenals de sigmaspira, C-, S- of boogvorm. Dit zijn niet 
drie verschillende Avijzigingen A'an ééji type, maar liet verschil in 
gestahe is slechts gevolg van het verschil in richting waarin men het 
spicnlnin ziet. A^olgens mijn opvatting beliooren dan ook alleen de 
gCAVonden vormen hierbij, niet znlke bij Avelke Averkelijk de , /hooks . . . 
cnrve botli in the same direclion.” Deze laatste zijn eeiiAondig gebogen 
pedinaxons, geen spiraxons. De as maakt meestal minder dan één 
geheele Avinding, maar meer dan een halve; zooals door middel Aan 
Avasmodellen gemakkelijk is aan to toonen. 
Afgeleid van dit eenvoudig sigma is de 
2 . Chel<i. 
Reeds Boavekbaxk (i858, p. 304 — 305; lierdinkt 1864, p. 47 — 48) 
hoeft aangetoond dat de clielae zich ontA\ ikkelen nit sigmata. Deze 
. Avaarneming is bevestigd en nitgebreid door Ridley Y Dendy (J887, 
p. XX), Levixsen (1886 en 1894), H. W. Wit.son (1894), PEKEEnAinNo 
& VosAiAER (1898 n p. 36 — 38). Wij merkten (1. c. p. 37) nog op: 
^'not only can we conlirm this bnt we can give a new' strong argn- 
ment in favonr of it. This lies in the tact that the anisochelae 
of Esperelht .syrinx are Iwisted.” Ik kan hier thans bijAoegen dat 
