( 588 ) 
Er zijn natuurlijk gevallen, waarbij die afstand geringer is, en waar 
dus een geringe oversmelting ons reeds binnen het gebied der plooi 
brengt, hetgeen dan bij het uitblijven der vaste phase aanleiding geeft 
tot splitsing in twee lagen. 
Ik merk nog even op, dat de waarde Xc in het algemeen niet 
correspondeert met een eventueel buigpunt (met schuine raaklijn nl.) 
op de smeltlijn, wanneer het kritische punt niet op de smeltlijn ge- 
ÖjLIj cVT 
legen is. Want — = 0, = 0 voeren niet tot = 0, wanneer 
ox dx^ dx^ 
deze differentiaalcoëfficiënten niet op de smeltlijn = 0 worden. 
5. De waarde van q, de smeltwarmte van het tin in het vloeibare 
amalgaam, is blijkbaar 
/ ax^ A 
? = ?.(! + j- 
Voor (/o wordt — in de onderstelling dat het kwik éenatomig in 
het tin oplost — bij geringe waarden van x door berekening gevonden 
2550 Gr. kal. Pbrson vond experimenteel 1690 Gr. kal. Mocht dit 
cijfer later worden bevestigd, dan zou hieruit volgen, dat de associatie- 
toestand van het kwik ongeveer 1,5 is. 
Nu volgt uit bovenstaande formule, dat bij 25° C., waar x nage- 
noeg 1 is, 
q — 2550 X 1,6114 — 4110 Gr. kal. 
zou moeten wezen, terwijl van Hetbren langs elektromotorischen weg 
± 3000 Gr. kal. vond. Hieruit zou dus volgen, dat de gebruikte 
waarde van q^ ongeveer 1,4 maal te groot is, ’wat een bevestiging 
zou wezen van het feit, dat kwik niet als atoom in het amalgaam 
aanwezig is. 
Om zich zekerheid te verschaffen aangaande den moleculairtoestand 
van het tin in het amalgaam zou men de — niet waargenomen — 
smeltlijn van het kioik moeten kennen, en de smeltpuntsverlaging, 
benevens de smeltwarmte bepalen bij aanwezigheid van zeer geringe 
hoeveelheden tin. Er bestaan nl. aanwijzingen, dat ook het tin niet 
als atoom aanwezig is. Want de grootheid r = — ^1 + ^. 2 , die door 
ons = — 0,74 werd gevonden, geeft voor p de waarde 0,26, waaruit 
zou volgen, dat het moleculairvolume van tin (öj ongeveer 4 maal 
grooter zou zijn dan dat van kwik {h^). Nu is het atoom volume van 
Hg = 14,7, dat van Sn = 16,1, zoodat bij éenatomigheid der beide 
componenten 
nagenoeg 1 moest zijn, terwijl die verhouding in 
