( 589 ) 
werkelijkheid = 74 ^P’ 
licht meerdere (tot zes) atomen tot éen molecuul vereenigd zijn. 
Het zou zeker uiterst gewenscht zijn, zoo deze kwestie eens werd 
uitgemaakt. Want de waarden van x zijn in al onze berekeningen 
slechts geldig, wanneer zoowel kwik als tin éenatomig worden onder- 
steld. En zoo staat het met al dergelijke berekeningen, bij andere 
amalgamen. 
Het zij mij vergund er hier nog even op te wijzen, dat men den 
moleculairtoestand van het Jcioik kan bepalen uit de smeltpuntsverla- 
ging van het tin, wanneer daarin loeinig kwik is opgelost — terwijl 
men den moleculairtoestand van het tin kan te weten komen uit de 
smeltpuntsverlaging van het kivik, bij aanwezigheid van 'weinig tin. 
Men leert nl. bij verdunde oplossingen alleen iets aangaande den 
toestand der opgeloste stof, nooit iets ten opzichte van dien van het 
oplosmiddel. Want in de grensformule 
?0 
zal, wanneer en b.v. betrekking hebben op het tin als oplos- 
middel, alles in het tAveede lid onveranderd blijven, wanneer het tin 
eens niet éenatomig, maar b.v. /z-atomig was. Want dan werd x, 
de concentratie Ann het • opgeloste kAvik, ?^-maal grooter, maar ook q^ 
zou ?2-maal grooter Avorden, omdat de smeltwarmte op 1 mol. = ?2-atomen 
betrekking heeft. Daarentegen zou in het tAveede lid van bovenstaande 
formule alleen x veranderen, als het kwik eens 7n-atomig aanwezig 
AA'as ; X zou dan nl. ni-maal kleiner Avorden, en zal men dus ook 
een ?n-maal kleinere smeltpuntsverlaging — T constateeren dan bij 
aanname van éenatomigheid berekend is. 
Op deze Avijze zou men dns tot de kennis van den moleculair- 
toestand aan de randen — bij x = 0 (voor het kwik) enx = 1 (voor 
het tin) — kunnen geraken. Maar om nu verder te besluiten tot den 
toestand bij andere Avaarden van x, daartoe zou men de geheele 
smeltlijn nauAvkeurig moeten nagaan, en dit kan in vele gevallen 
uiterst ingeAvikkeld Avorden. 
6. Er bestaat evenwel nog een middel om iets aangaande den 
moleculairtoestand van het vaste tin te Aveten te komen, en dat is 
de samenstelling der vaste phase, die met de vloeibare in evenwicht 
is. Stelt men nl. de moleculaire potentialen van het kioik in beide 
phasen aan elkaar gelijk, dan verkrijgt men ; 
e, — Cj T -f- UT log 
«2(1— 
e\ — c'2 T RT log x' -|- 
a'dl-x'Y 
Avaar de grootheden met accenten op de vaste phasen betrekking hebben. 
