( 614 ) 
v^erspreid. In al die geviillen Avaarin stengels een aantal los van elkaar 
loopende strengen vertoonen, die door sommigen als deelen rmn een 
centraalcilinder (scliizostelie), door anderen als vaatbnndels Avorden 
besclionAvd, is in de eerste internodiën der plant, in bypo- en epicotyl 
lid, en in de onmiddellijk daarop volgende leden, een enkele centraal- 
cilinder, de monostele strnctimr, regel. 
Maar in de meeste gevallen is van scliizostelie geen sprake en 
moet men dus volgens van Tieghem monostelie verAvacliten. Nn 
is het echter een feit dat, tenvijl in eiken Avortel het meest 
oppervlakkig, microscopisidi onderzoek het bestaan Amn een centraal- 
cilinder gemakkelijk beAvijst, zulks bij vele stengels in geenen deele 
het geval is. Wèl is 'dilcAvijls de binnenste schorslaag (endodermis) 
gekenmerkt door knrklijsten, en geeft zoodoende evenals de kern- 
scheede des Avortels de grens van den centraalcilinder aan, of ook 
door zetmeelkorrels, zoodat een duidelijke zetmeelscheede ontstaat ; 
maar in tal van andere gevallen is het, ook bij een opzettelijk onderzoek, 
zooals dat door H. Fischer ingesteld is, niet mogelijk geweest een goed 
begrensden centraalcilinder aan te toonen. Fischer vond bij 100 
onderzochte planten slechts in 32 gevallen een duidelijke endodermis. 
De Heer Schoüte heeft nu aangetoond dat dit bezAvaar tegen de 
Stelair- theorie in Averkelijkheid niet bestaat. Hij zocht uit de litera- 
tiiiir tal van geAmllen bijeen, Avaarin een duidelijke endodermis in 
den eenen of anderen vorm was Avaargenomen. Ook bestudeerde 
hij zelf een groot aantal stengels van verschillende planten, en hierbij 
bleek de noodzakelijkheid om deze organen in verschillende en vooral 
jeugdige stadiën luinner ontAvikkeling te onderzoeken, hetgeen Fischer 
niet • gedaan had. Het gevolg van deze methode A'an Averken Avas 
dat op ongeveer 400 dicotyle planten slechts bij 7 geen duidelijke 
endodermis AAmrd aangetroffen, en onder deze 7 Avaren er nog 4 die 
toch een scherpe begrenzing van den centraalcilinder Amrtoonden. 
Ook de groote meerderheid der Monocotylen bezit een endodermis. 
Bij de Oymnospermen is deze niet voorhanden, maar hier is, evenals 
bij de meeste der boven aangednide uitzonderingen, toch een duidelijke 
grens tusschen centraalcilinder en schors dikAAujls AAmar te nemen. 
Dit resultaat is dus voor de Stelair-theorie zeer gunstig en draagt 
tot hare Avetenschappelijke bevestiging bij. 
Maar nog op andere wijze heeft de Heer Schoute getracht de Stelair- 
theorie te beproeven, eene beproeving die Avel is AAmar tot een nega- 
tieve uitkomst heeft geleid, maar ons in staat stelt geAAdchtige gevolg- 
trekkingen te maken omtrent de Avaarde van de Avelbekende Theorie 
der histogenen van Hanstein. 
Van Tieghem heeft bij de uitAAmrking zijner beschouAvingen, Avelbe- 
4 
