( 615 ) 
wust, zooveel mogelijk nagelaten gebruik te maken van de ontwik- 
kelingsgescliiedenis, en zooals nn gebleken is, terecht. Toch lag het 
zeer voor de hand te meenen dat er een verband kon bestaan 
tusschen den bonw van den volwassen stengel en wortel en dien 
van dezelfde deel en in jnist aangelegden toestand, in embryo of 
vegetatiepunt. Want Hanstein had een leer gegrondvest omtrent 
den bonw dier meristemen, die zeer veel op van Tieghem’s beschou- 
wing geleek, en had daarvoor tal ^mn aanhangers gewonnen. Hij 
meende, voornamelijk op grond van de rangschikking der nog gelijk- 
waardige cellen, in die meristemen reeds drie weefsels te kunnen 
onderscheiden, dermatogeen, peribleem en pleroom genoemd. Het 
laatste was een kolom van cellen in het middengedeelte van stengel 
en woihel. Nu lag het zeer voor de hand te denken aan eene iden- 
titeit van dermatogeen en epidermis, peribleem en schors, pleroom 
en centraalcilinder, in dien zin dat telkeng de laatstgenoemden zich 
uit de eerstgenoemden zouden ontwikkelen. Ware het mogelijk zulk 
een overeenstemming aan te toonen dan zou dit zoowel voor de Stelair- 
theorie als voor de Theorie der histogenen van groot, hoewel niet voor 
beide van gelijk belang zijn. Is de centraalcilinder reeds in het meristeem 
als zelfstandig geheel aanwezig, dan wijst dit er op dat de differentieering 
van dit weefsel van zeer ouden datum is, en is een steun te meer voor 
de Stelair- theorie gewonnen. Maar, gelijk ik boven aantoonde, zij is 
genoegzaam gegrondvest op andere wijze, en kan dien steun wel missen. 
Anders is het gesteld met de HANSTEm’sche Theorie der histogenen. 
leder die de literatuur onpartijdig bestudeert zal moeten erkennen dat 
deze leer op zeer zwakke grondslagen rust, misschien niet wat het derma- 
togeen maar zeer zeker wat het pleroom aangaat. Weliswaar zijn 
er eenige wortels en zeer enkele stengels in wier dunne vegetatiekegels 
de cellen merkwaardig regelmatig gerangschikt zijn, zoodat een centrale 
cellenkegel zich als plei'oom onderscheiden laat. Maar bij vele wortels en 
bijna alle stengels is er van een zoodanige, tot in het vegetatiepunt te 
vervolgen rangschikking geen sprake. Men moet er zich inderdaad over 
verwonderen dat deze HANSTEiN’sche theorie in hare algemeenheid 
zoovele warme aanhangers heeft gevonden, en voor een deel is dit 
zeker wel te danken aan de door velen uitgesproken, door anderen stil- 
zwijgend gedeelde overtuiging dat pleroom en centraalcilinder één zijn. 
Toch was dit nooit nauwkeurig onderzocht tot het thans door den 
Heer Schoute ondernomen werd. Maar het is duidelijk dat een posi- 
tief resultaat voor deze theorie van het hoogste belang zou zijn. 
Want histogenen aan te nemen, zonder volwassen weefsels die er 
mede overeenkomen, heeft toch geen zin. Bovendien mocht men bij 
een positief resultaat verwachten dat het mogelijk zou zijn, de grens 
