( 616 ) 
des centraalcilinders naar boven toe vervolgende, een ontwijfelbaar 
pleroom aan te toonen, ook in die gevallen waarin het tot nu toe, 
misschien door de groote menigte der cellen, niet gelukt was. 
Het onderzoek van den Heer Schoute had plaats door een nauw- 
keurige, vergelijkende studie van aaneensluitende serieën van dwarse 
en overlangsche doorsneden. Het zou mij te ver voeren hier uitvoerig 
daarover te spreken. Maar in hoofdzaak geschiedde het onderzoek 
aldus, dat werd beproefd de grens tusschen de wèl te onderscheiden 
cellenreeksen vaii endodermis en centraalcilinder der oudere gedeelten 
te vervolgen in de richting van het vegetatiepunt. De uitkomsten 
waren in het kort de volgende. 
Bij den wortel ^’an Hyacinthus orientaUs en Linum usiiatissimiim 
gelukte het inderdaad de cellenreeksen van endodermis en buitenste 
laag van den centraalcilinder (pericambium) ongestoord te vervolgen 
tot boven in het vegetatiepunt. Er kon dus in deze gevallen een 
weefselcilinder in den vegetatiekegel onderscheideji worden, die zich 
ongedwongen met het pleroom van Hanstein vergelijken liet, en volko- 
men overeenstemde met den tateren centraalcilinder. Ook bij Helianthus 
animus werd in hoofdzaak hetzelfde gevonden, hoewel het pleroom 
zich hier niet als een in den top afgesloten celcomplex vertoonde. 
Bij den stengel van Hippurus, een der weinige stengels waarin ver- 
schillende onderzoekers een pleroom onderscheiden hebben, gelukte het 
niet alleen dit terug te vinden, maar ook de cellenreeksen van endo- 
dermis en pericambium ongestoord tot boven in het vegetatiepunt te 
vervolgen. Evenwel bleek daarbij dat de cellen van het pleroom niet 
alleen den centraalcilinder, maar ook de endodermis en een tweetal 
cellagen der schors vormen, zoodat de gezochte overeenkomst hier 
niet bestaat. Bij den stengel van Elodea canadensis werd een onzekere 
uitkomst verkregen, doordien hier een zetmeelscheede en een kern- 
scheede voorkomt, en het niet is uit te maken welke van beide als 
endodermis beschouwd moet worden. Maar bij den wortel van Ficaria 
ranuncidoides en bij de stengels van Aesculus Hippocastanuin, Lysi- 
niachia Ephemerum, Evonymus europaeus en Ajuga reptans werd een 
belangrijke negatieve uitkomst verkregen. Hier bleek namelijk met 
volkomen zekerheid dat de sameiihangende celreeksen van endoder- 
mis en pericambium niet tot boven in den vegetatiekegel doorloopen, 
maar al spoedig doodloopen en vervangen worden door kortere reeksen 
van cellen die niet nauwkeurig in haar verlengde liggen, en op hare 
beurt al spoedig hetzelfde lot ondergaan. Met andere woorden in al 
deze gevallen werd niet alleen de verwachting teleurgesteld dat aldus 
in moeielijke gevallen een pleroom te vinden zou zijn, maar ook 
onomstootelijk vastgesteld dat dit hier niet bestaat. 
