( B5() ) 
Natuurkunde. — Do Jieor Jiijus dool eone modedeelin» over; 
O 
i/Ei</e'iunn‘<U(/ lieden en vernn.deeitn/en van de Feannhofersche 
lijneu i'eid'hnird uit anomale dispersie ran het zonlicht in de 
corona.” 
Voornam olijk door de onderzoekingen van .Ifavell over het samen- 
vallen van Frannhofersohe lijnen met emissielijne]i van metalen 
is de . aandacht gevestigd op het feit, dat het zonnespectrnm niet 
standvastig is. Hierbij heeft men niet oj) het oog de afwijkingen 
die zich voordoen iii het spectrnm van vlekken of van fakkels 
on die dns betrekking hebben op storingen in relatief kleine gedeelten 
van het zonnelichaam, ' maar afwijkingen welke het g e m i d d e 1 d e 
zonlicht vertoont, zooals men het waarjieemt wanneer de spleet ver- 
licht wordt door een lange strook van een niet ^•olmaakt scherp 
zonnebeeld. Overeenkomstig het ])i‘inci})e vaii Dopplek zijn dan 
natnnrlijk lijnverschinvingen te verwachten als gevolg vaii de as- 
wenteling der zon, ^'an de asweidoliiig der aarde en van de ver- 
andering die de afstand tnsschen de aarde en de zon ondergaat 
wegens de excentriciteit dei- aardbaan. Maar wanneer met al deze 
omstandigheden reeds rekening is gehouden, blijven er nog onregel- 
matigheden over. 
Vooreerst namelijk heeft .Iewell opgemerkt dat sommige Frann- 
hofersche lijnen w^èl, andere niet nanwkenrig samenvallen met emissie- 
lijnen van het booglicht-specti'nm der elementen, en dat de ver- 
schnivingen verschillend zijn niet alleen voor lijnen van verschillende 
elementen, maar ook voor de lijnen van eenzelfde element. Bovendien 
vond hij de A’erplaatsingen van bepaalde lijnen wel eens anders o[t 
het eene stel fotografische platen dan op een ander stel, dat op een 
anderen tijd genomen was. Ook de intensiteit van sommige lijnen 
bleek nn en dan wijziging te ondergaan. 
Jewet.l verklaart deze verschijnselen met behulp Aam zekere onder- 
stellingen omtrent dichtheid, drukking en temperatnur van de absor- 
lieerende en emitteerende gassen in de verschillende lagen der zonne- 
atmosfeer, en voorts nit veranderlijke snelheden waarmede de gassen 
opstijgen en nederdalen. 
Het ahnonmde zonnespectruin van Hale. 
Zeer veel grooter dan de bovenbedoelde afwijkingen zijn die, welke 
1) L. E. Jewell, „The coincidence of solar and metallic lines. A study of the 
appearance of lines in the spectra of the electric are and the snn.” Aslroph. 
.lüurn. III p. 89--113, 189G. Dezelfde, „Spectroscopie notes. Absolute wavo-longth.s, 
spectroscopie determinations of inotions in tlie line of siglit, and otiier related 
subjects.” Aslroph. Jonrn. XI p. 5234 — 240, 1900. 
