( fi .^2 ) 
4“. Van vele lijnen is <le plaals min of meer gewijzigd. 
Bij liet //intermediate” speeirnm vindt men deze eigenaardigheden 
meerendeels in geringere mate terug, zoodat het inderdaad een 
overgang vormt van het abnormale naar het normale zonnespeetrnm. 
Deze wonderlijk ingewikkelde storing was niet beperkt tot licht, 
komende van een betrekkelijk klein deel der zonneschijf, bijv. van 
de onniiddellijke omgeving eener vlek ; immers zij vertoonde zich 
over de geheele breedte van het spectrum zoo goed als gelijkmatig, 
en gold dns op dezelfde wijze voor al het licht dat tot ons kwam 
van een zeer groot gedeelte der zon. 
De tijdstippen der 12 exposities en de juiste datnm waren niet 
genoteerd; doch er bestonden voldoende aanwijzingen voor de meening, 
dat het geheele storingsproces slechts niterst kort gednnrd heeft. 
H.vle noemt het verschijnsel: r/H remarkable distnrbance of the 
reversing layer.” Maar is het niet haast onmogelijk zich voor te 
stellen, dat een betrekkelijk dunne laag in de zonneatmosfeer 
[ilotseling en gelijktijdig over een groot gedeelte A\an de zon een zoo 
ingrijpende wijziging zon hebben ondergaan, dat haar absorbeerend 
en uitstralend vermogen in sommige deelen van het spectrnni tijdelijk 
zoo goed als onherkenbaar werden ? 
Ik heb daarom gemeend, de oorzaak van het verschijnsel te 
moeten zoeken ei'gens op den Aveg, dien het licht te doorloopen 
heeft van de zon naar de aarde. Indien zich op dezen weg midden- 
stotfen bevinden, die anomale dispersie veroorzaken, zal de samen- 
stelling van den lichtbnndel gewijzigd worden. 
Zooals vi'oeger door mij werd aangetoond kan men de eigen- 
schappen van liet chromosfeerlicht verklaren nit de onderstelling, dat 
dit licht door anomale disj)ersie is afgezonderd nit het fotosfeerlicht. 
liet chroniosfeerspectrnm leert ons dns, naar die 0 })vatting, de 
lichtsoorten kennen van welke de banen in de zonneatmosfeer 
betrekkelijk sterk gekromd zijn. Daarom kwam mij de A’erwachting 
niet ongegrond voor, dat deze zelfde stralensoorten ook een bijzondere 
rol zonden spelen in het abnormale zonnespeetrnm van H.vle. 
Om de zaak zoo onbevooroordeeld mogelijk te onderzoeken 
teekendc ik eerst, zonder de tabel van Hale of een tabel \-an chromo- 
sfeerlijnen te i-aadplegen, op de reproductie der spectra in het 
Asti’ophysical JoTirnal een aantal lijnen aan, die mij terstond in het oog 
\ielen als verzwakt in het abnormale spectrnm. Door vergelijking 
met een fotogralischen atlas van het normale zonnespectrum (van 
1) Verslagen Natuurk. Aftl. Dl. VllI, p. 510—523; Dl. X, p. 178 — 18G; Dl. XI, 
p. 12G — 135, 
