( 655 ) 
vereenigd de lijnen, die op de reproductie liet duidelijkst den indrnk 
maakten van versterkt te zijn in het abnormale speel rum. 
Het resultaat is niet twijfelachtig. De verzwakte lijnen zijn 
bijna zonder uitzondering c h r o ni o s f e e r 1 ij n e n ; van do 
versterkte lijnen komen in h e t c h r o m o s f o er s p ec I r n m 
de meeste in liet geheel niet voor. 
De sterkte der chromosfoerlijnen is door Lockykr nitgedrukt 
met behulp van de getallen 1 tot 10. Xemen wij nn in aanmerking, 
dat door hem aan i'errev'e<j de meeste cliromosfeerlijnen de intensi- 
teiten 1 of 2 worden toegekend, dan blijkt uit onze tabel, dat de 
beschouwing van het abnormale zonnespectrum ons in de gelegenlieid 
heeft gesteld, .sterke cliromosfeerlijnen uit te kiezen. Van toeval kan 
liier moeilijk sprake zijn. Ongetwijfeld moeten dns voor deze beide 
verschijnselen — de verzwakking van Frannhofersche lijnen in liet 
alniormale spectrum en den oorsprong van het chroinosfeersjiectrnm — 
onderling samenhangende verklaringen worden gegeven. 
Daarentegen schijnt de versterking van lijnen in het abnormale 
spectrum niet in een zoo onmiddellijk verband te staan met do 
samenstelling ^'an het chromosfeerspectrum. 
Wanneer onze voorstelling juist is, dat het chromosfeerlicht door 
sterke sti-aalkromming afge.scheiden is uit het ,/witte” licht der 
diepere lagen, dan moeten in normale omstandigheden die afgeweken 
stralensoorten ook met geringere intensiteit in het spectrum der 
zonneschijf worden aangetrotfen ^). Die Frannhofersche lijnen wxlke 
met cliromosfeerlijnen correspondeeren, zullen dus in het gewone 
zonnespectrum een eenigszins verduisterden achtergrond bezitten. 
Het bedrag der lichtvermindering op verschillende afstanden van oen 
1) Men zou kunnen mcenen, dat dc stralen die het chromosfeerlicht vormen 
slechts belioeven te ontbreken in het spectrum van den rand en niet in dat van 
liet middelste gedeelte der zonneschijf. Eenvoudige overwegingen echter, waartoe 
men gemakkelijk komt bij het beschouwen van Fig. 4 in mijne mededeeling van 
Febr. 1900 (Versl. Natuurk. Afd. Dl. VIII, {). 516), doen ons inzien dat het voor 
ons zichtbare chromosfeerlicht zijn oorsprong gedeeltelijk zeer goed hebben kan 
zelfs in punten der zon, welke diametraal tegenover de aarde gelegen zijn. Het 
chromosfeerlicht, dat de aarde treft, kan afkomstig zijn uit e 1 k punt der kritische 
sfeer. Voor het grootste deel zal het wel komen uit do van ons afgekeerde helft 
der zon. Maar dan levert de naar ons toegekeerde helft het chromosfeerlicht, dat 
naar andere streken des hemels wordt uitgezonden, en dit licht oiithreekt natuurlijk 
in het spectrum der zonneschijf. — (Er is aanleiding om te vermoeden, dat in 
richtingen die groote hoeken maken met den zonsaequator gemiddeld meer 
chromosfeerlicht wordt uitgezonden dan naar de aequatoriale streken, waarin de 
aarde zich steeds bevindt). 
