( 656 ) 
bepaalde absorptielijn liangt iialinirlijk samen met den vorai der 
dispersiekromme nabij die lijn ; Ici'wijl de gemiddelde duistei’lieid 
in de verschillende deeleii van den zacht nitvloeienden achtergrond 
bovendien bepaald wordt 1“ door de hoeveelheid der stof die de 
anomale dispersie veroorzaakt en 2“ door den graad en de hoofdi-ich- 
(i)igen der dichtheidsverschillen in de stofmassa’s, waardoor het licht zich 
voortplant, dus in ’t algemeeji door de //werkzaamheid” van de zon. 
Wij onderscheiden alzoo twee oorzaken voor het ontstaan der 
donkere lijnen in het zonnespectrnm : werkelijke a b s o r p t i e van die 
golven, welke volkomen beantwoorden aan de perioden, eigen aan 
de doorstraalde middenstoffen, en e r s t r o o i i n g (door sterkere straal- 
kromming) '■') van het iiabnrige licht. 
Waar in de middenstof groote dichtheidsverschillen bestaan, zal de 
bedoelde verstrooiing zich sterk doen ge\'oelen ; zóó kan de verbi’ee- 
ding der meeste Frannhofersclie lijnen in het spectrum van zonne- 
vlekken worden verklaard. 
iMaar verstrooid licht is niet ^\'eg ; de afwezigheid van zekei’e 
stralen in het specfrnm van Adekken Avordt gecompenseerd door aan- 
Avezigheid in versterkte mate van diezelfde stralensoorten in het licht 
dat van de nabnrige fakkels tot ons komt. Blijkbaar kan de dicht- 
heidsverdeeling in de zonnegassen zeer goed plaatselijk van dien aard 
zijn, dat een begroisd gedeelte der zonneschijf ons bnitengeAvoon 
veel stralen met abnoi-maal grooten of abnormaal kleinen brekings- 
index schijnt toe te zenden. In het spectrum van znlk een plek 
vertoonen zich dan niet alleen de Fraiinhofersche lijnen smaller dan 
gewoonlijk, maar knimen zelfs lijnen voorkomen die helder afsteken 
tegen hun omgeving. Deze heldere lijnen zidlen niet in plaats over- 
eenstemmen met de bijbehoorende absorplielijneji ; hunne gemiddelde 
golflengte zal in ’t algemeen grooter of kleiner Avezen dan die van 
het geabsorbeerde licht, Avant het hangt af van de toevallige dicht- 
heidsverdeeling of stralen met grooten dan Avel stralen met kleinen 
brekingsindex het sterkst in deai ons treffenden bundel vertegenwoor- 
digd zullen zijn. 
De bovenstaande overwegingen Avijzen ons een Aveg die leiden kan 
tot het verklaren van het abnormale spectrum van H.at-k. 
b De invloed, dien de algemeene of regelmatige straalkromming (volgens het 
beginsel van Schmidt) op het niterlijk der spectraallijnen zou kunnen hebben, 
AVordt hier voorloopig buiten beschouwing gelaten. Indien voor de lichtsoorten 
met anomale brekingsindices de stralen der kritische spheren Avaargenomen of 
berekend konden Avorden, zou een schatting van dien invloed mogelijk zijn ; maar 
daarvoor zijn mij nog geen gegevens bekend. 
2) Verslagen Natuurk. Afd. Dl. VIII, p. 515. 
