( 657 ) 
Immers in dat spectrum waren \' 0 ()ral ’^'erzwakt die Frannhofer- 
sclie lijnen, welke blijkens de samenslelling van het chromosfcer- 
spectrnm sterke anomale dispersie veroorzaken. Bij H, K, Ht en 
eiikele ijzerlijnen ziet men duidelijk dat de verheldering' inderdaad 
hoofdzakelijk betreft den breeden, ’wazigen achtergrond der lijnen, 
d. i. het gebied waarvan de duisterheid in het gewone spectrum 
door ons niet aaii absorptie, maar aan dispersie werd toegeschreven. 
Verder is het spoor der zoimevlek bijna verdwenen. Dit beteekent 
dat de lichtsoorten die in gewone omstandigheden, wegens hun sterke 
dispersie, in het .spectrum der vlek ontbraken, tijdens de storing 
weer waren saamgebracht in den bundel, die het instrument bereikte. 
Hoe dit alles geschieden kan zal men iozien, zoodia wij slechts een 
aannemelijke oorzaak weten aan te wijzen, waardoor binnen eeJi 
gezichtshoek, groot genoeg om een aanmerkelijk deel der zonne.schijf te 
omvatten, de sterk verstrooide stralen Aveer konden 
w o r d en v e r z a m e 1 d. 
Het is iiiet iioodig daartoe een nieuwe hypothese in te \’oeren. 
Dezelfde voorstelling omtrent deji physischen toestand der zon, die 
ons iji staat stelde de eigenschap])en der chromosfeer en der protu- 
beranties te verklaren '), levei't ook hier de \'erei.schte gegex’ens. 
De discontinuiteitsop[)ervlakken toch, waar\ an dooi' Emlen de 
gedaante is afgeleid voor hel geval van eene scherp begrensde, stralende 
en roteerende 'gasmassa moeten zich, indien de zon overeenkomstig 
de theorie van Siai.MiDT eene onbegrensde gasmassa is, uitstrekken tot 
in de meest afgelegen deelen die nog tot het zonnelichaam gerekend 
kiumen worden. .Met deze ge\()lgt rekking is de zichtbare structnnr 
der coi'ona zeer zeker niet in strijd. Immers langs de discontinniteits- 
opper\ lakken \'ormen zich goh'en en wer\ els ; de aslijnen van deze 
vallen ongeveei' samen met de be, schrijvende lijnen der omwentelings- 
opper\ lakken en in deze aslijnen is de dichtheid een minimum. Daaruit 
kan het streep\ orniig iiiterlijk voortvloeien, dat men in alle goede foto- 
grafieën en teckeningen van de corona meer of minder duidelijk aantreft. 
Mis.schien echter heeft dat gcstrec[)te uiterlijk andere oorzaken; 
\ ()or de volgende bcsschoii wingen is dit oin’ej'schillig. Er wordt slechts 
ondersteld dat er een structuur \an wisselende stohlichtheid aanwe- 
zig is, ongeveer beantwoordend aan hel liceld, dat totale zonsver- 
duisteringen ons te zien geven. 
Wij 1 vunnen dus het gedeelte \an de corona dat op een gegeven 
oogenblik naar de aarde loegekeerd is, ten allerruwste vergelijken met 
b Nerslageii Nalumk. At'd. 1)1. XI. j). 
-) K. Emuen, Beitrage zur Soniieiiltieorie. Arm. d. Phys. [4], 7, p. 176— J 97. 
42 
i 
Verslagen der Ai'deeling Xaluurk. Dl. Xt. A'k 1902/3. 
