( 662 ) 
zeer veel geringer is, de seherpe ahsorptielijn wordt voortgebraclit. 
De ligging van die centrale lijn ten opzichte van de emissielijn is 
meestal asjnnmetrisch, hetgeen vooral dnidelijk zichtbaar is bij H en K. 
Ook de centrale lijn zelf varieert in bi-eedte op verschillende platen 
en is somtijds asymmetrisch gebouwd. De verschuiving is wisselend 
van grootte, doch, voor zoover waargenomen, steeds naar het rood 
gericht ten opzichte van de emmissielijn en van de correspondeerende 
metaallijn (in den lichtboog). Jewell leidt eruit af dat de absoi- 
beerende calciumdamp nederdaalt, over de geheele zon gelijktijdig, 
met een snelheid die tot 75 mijlen in de minuut kan bedragen. 
Op dezelfde platen die sterke asymmetrie in H en K vertoonden, 
werden ook de uitvloeiende lijnen van andere elementen [Fe, Al, 
Mg, Sb) bestudeerd. Onder deze vertoonden de sterkste ijzerlijnen en 
een aluminiumlijn verplaatsingen van denzelfden aard als H en K, 
doch van veel geringer bedrag en somtijds naar het rood, somtijds 
naar liet A’iolct ; terwijl lijnen van Mg en Si op hun plaats bleven, 
evenals vele andere ijzerlijnen, de zAvakke calciumlijn X 3949,056, enz. 
Indien men voor lij overplaatsingen geen andere verklaringen toelaat 
dan die uit drukverschillen of volgens het beginsel van Doppeer, 
komt men hier tot zonderlinge voorstellingen aangaande de Avijze, 
Avaarop de elementen zich in de zonne-atmosfeer gedragen. Niet 
minder verAvonderlijk is, zooals Jeaat.ll zelf opmerkt ^), het geringe 
bedrag der absorptie in de uitvloeiende deelen der lijnen, als Avij 
denken aan de ontzettende diepte van de zonne-atmosfeer en aan de 
hooge drukking die heerschen moet in de absorbeerende lagen, opdat 
een breede absorptieband kan ontstaan. 
’Jeavell ontAvikkelt aangaande den toestand in de zonneatmosfeer 
zekere denkbeelden, volgens Avelke het mogelijk schijnt zich van dit 
alles rekenschap Ie geven. Maar men zal moeten toestemmen dat 
zijne voorstellingen een grooter aantal Avillekeurige en onderling 
onafhankelijke hypothesen in zich sluiten dan het geval is met eene 
N'erklaring op grond van selectieve straalkromming, zooals die uit 
onze beschouAvingen voor ieder bijzonder geval geniakkelijk af te 
leiden is. 
Slechts de donkere kernen der Fraunhofersche lijnen behoeven Avij 
aan AA-erkelijke absorptie toe te schrijven. Hun zachtuitvloeienden 
achtergrond van Avisseleiide sterkte beschouAven AAuj als een gevolg 
van anomale dispersie der niet geabsorbeerde naburige lichtsoorten. 
Deze uiteenspreiding heeft hoofdzakelijk plaats daar, Avaar de dicht- 
heidsverschillen betrekkolijk groot zijn, dus in wervels in diepere 
H Astroph. Journ. III, p. 106. 
