( "02 ) 
ontleding een rol S])eelt was voorat' te verwachten. Hierbij werd het 
> olgende vastgesteld : 
Electiisch boogliclil : na 1 n. titer: 2(5. tl"/,, oinge/.et : ± 14.5"/^ 
if 1/ 
Zoidicht : 
ir 
Allerlicht : 
// H/., // II 24.9 ;/ II 
II 4 II u 30.0 II II 
II 30 n n 13.0 // n 
II 1 7 0 II II 29.1 II II 
,1 3.5 „ 
II 00 II 
II 0.4 ,1 
Ditl'uns daglicht: a. ,/ 10 weken: 24.7 ,/ n u 20.5,/ 
// b. II II 20.3 II II II 35 II 
Men ziet dus dat het booglicht de ontleding ^'an het jodide het 
snelst doet jilaats ^dnden, 
2. Werd nu liet 'vaste jodide blootgesteld aan teinperaturen be- 
langrijk lager dan zijn ,/Snielt[)unt” dan bleek een min of meer 
langzame omzetting op te treden. Terwijl bij 90° na 3 u. hoogstens 
l"/„ \vas ontleed, was bij 100° na 13 u. ±30"/,, verdweneig teiavijl 
bij 123° na 37, n. nog slechts 5"/„ onontleed was overgebleven. 
Men ziet dus dat, ook bij temperaturen belangrijk lager dan het 
„smeltpunt” \’an ± 175°, de ontleding der vaste stof reeds optreedt. 
Dit geldt eveneens vooi' het vaste chloride, hetwelk evenwel besten- 
diger is dan het jodide. 
Er werden nn met het vaste jodide Ihj tem[)eraturen van 105 — 100° 
meerdere seriën proeven uitgevoerd; de resultateji hierbij verkregen 
zullen bij eene andere gelegenheid worden medegedeeld 
3. Het lag nu voor de hand te tivachten de omzettingssnelhcid 
van het jodide in oplossing nadei' te bestudeeren. Zijne groote 
onoiilosbaarheid maakte echter de uit\'oering onmogelijk; onder de 
vele oplosmiddelen die werekm be[)roefd bleek het pyridinc het beste 
te zijn; de oplosbaarheid \'an het joilide was echtei- nog te klein, 
n.m. ± 1V.77„. 
Met het beter oplosbare diphenyljodoniumchloride kon echter ge- 
werkt; de 0 ])losbaarheid in watei-, hoewel niet groot, bleek bij de 
tempei'atuur waarbij moest worden geopereerd (98 — 99°), voldoende. 
De resultaten die bij de uitvoering A'an een \'ijftiental snellicids- 
bcpalingen Averden verkregeur Avaren eerst zeer onbevredigend eii 
AA'czen op hot bestaan van A^elcrlci storende invloeden. De coëfliciëii- 
ten die Ihj toepassing, zoowel van de formule voor monomolcculaii’o 
als van die voor bimolecnlai re reacties verkregen werden, bleken alles- 
bchalA’e constant en Avezen dikwijls op een zeer onregelmatig \'erloop. 
Bij de eene jiroef AAmi'den coëfliciënten verkregen zeer vele malen 
grooter daii bij een andere sclhjidiaar geheel analoge. ,Soms namen 
dé coëfticiënlen gelijkmatig af, soms hield de reactie, als zij een ciiiil- 
weegs gekomen was, plotseling op. Na vele dergelijke negatieve 
