( 704 ) 
Bij toevoeging \’an G ciiB. IICl \iel de coëfficiënt (die overi- 
gens niet constant was) lot op onge\’eer de lielli der waartle in pi'oef 
T verkregen, terwijl de aanwezigheid van 8 cink ”/25 
coël'ticiënt onge^'eer 4 a 5 maal grooter deed \vorden. 
4. l)erekent men met de formide \’an V.vx ’t Hoff, nit de 
medegedeelde en nit een enkele Jiiei' niet gege\'en proef de orde der 
reactie dan \ indl men n=r=2.;l,1.9 en 2.1. Hieruit volgt dns, evenals 
nit het constant zijn der K/s in jiroef I, dat de omzetting: 
(C/H J Cl = 0,, H, Cl + C!„, H J 
is himolecidair. 
Waar nii het chloride een zont is A-ergel ijk haar met l)ij\'. KCll daar 
ligf de conclusie \'oor do hand aan te nemen dal de omzetting zicdi 
niet in de ongedissocieerde molecnlen afsjieelt maar tnsschen de jonen. 
Deze opxatting zon o\'erkomen met die ^^'elke AYatjcf.r en IIambia “) 
hebben gegeven \' 00 r de omzetting van isocyaanznurammoninm in 
waterige of alcoholisclie oplossing in m'onm, een reactie ^velke ook 
himolecidair bleek te zijn. Wai-kfr en Hambta' ^\'aren nn in slaat 
Imnne opvatting te steunen door het bewijs dat, zoowel ammonimn- 
als isocyaanznnrjonen op de door hen bestudeerde reactie een \'cr- 
t ragenden iindoed nitoefenden, daar beide de dissociatie van het 
isocyaanzuurammonium terugdringen. Mier echter komt oen dergebjk 
gedrag van chloor- en jodoninmjonen niet ^■oor. Wel werkt zoutzuui' 
\'erlragend, maar die in^■loed is veel te belangrijk om door een lerug- 
dringen der jonisatie te rvorden \’erklaard. Verder oefent het jodo- 
niumhydroxyde juist een sterk \'ersnellenden iinloed nit. iMen moet 
hier dus denken aan een specialen kalalytischen iindoed van water- 
stof- en hydroxyljonen : blijkbaar reageeil de eerste hier als een ver- 
tragenden katalysator, een werkings\\ijze waarvan tot nu toe weinig 
Noorbeelden bekend zijn. Nentrabseert men toch het zuur (zie proef 
1\) daii gaat de omzetting geregeld door terwijl hel chloorjon iii 
oni>e\'eer dezelfde concentratie is aan\\'ezii!' 4''eble\’en. 
O C ~ 
Als een ^vaarschijn lijke en voo]‘loo|)ige ojiN'atting \'an het nuH-ha- 
h Do gevoeligheid der omzeUing voor uiter.st geringe lioevoollioden van vreemde 
stoffen bleek ook nog uit de volgende proef. Bij cene oplossing van het cldoihle 
(B.) - ^ Ib I ii) T “ 90.0) <lie na 3'/,, n. van 30.07 AgNO.; was gekomen op 23.71, 
werd 30.3 mgr. van een goed geki'istalliseerd cldorld gevoegd dat iets geel gcklennl 
'Avas, bij de analyse eeliler het llieoreliseb cijfer van chloor gaf. Door die toevoeging 
steeg natuurlijk de liter en kwam op 20.10; 2 i '2 u. later nu bleek de oplo.ssing 
niet te zijn veranderd (gev. 20.08). Het iels gekleurd (diloride bleek een ZAvak ziin* 
reactie te bezitten en na eenigen lijd eiai ."^lijfseloplossing blauAV te kleuren. 
4 Vorlesimgen, I. 103. 
3) J. Gh. Soc. 67. 746 (1895). 
