( 709 ) 
A on Tonibackbraiinen Glimmer mid eiiio scbmiitzig grünliclt-gelbe Rin- 
deiiformige Substanz die vielleieht den Cldoriten beige/iddt werden darf. 
Mein Frennd, Hr Bergraili Stockar liieselbst, bat die Eisen-Rose 
A'om Pomonetto analysirt nnd wird lioifentlieli naelistens das Reyultat 
seiner Untersuclmngen veröffentliclien.” 
Deze beloofde analyse kon ik echter in de litteratunr nergens vin- 
den, zoodat ik besloot die zelf uit te voeren (1). Om mijn nitkomsten 
te- controleeren, werd dezelfde analyse uitgevoerd door de Heeren 
B. H. VAN DER Linden (11) en 
G. W. 
Mallée (III). De resnltaten 
onzer onderzoekingen tvaren als ^'olgt : 
I. 
11. 
III. 
Fe 69,94 
69,13 
69,50 
0 29,97 
29,60 
30,46 
ganggesteente 
1,2 
99,91 
99,93 
99,96 ') 
Berekend ^•oor : 
Haematiet 
Magnetiet 
Fe 
70 
72,41 
G 
30 
27,59. 
Hiei-mede is dus nitgemaakt, dat we niet met Magnetiet, doch met 
Maematiet te doen hebben. 
De resultaten \ an mijn onderzoek zijn dus de volgejide ; 
1". Dat ik te doen heb gehad met Haematiet met zeei‘ dnidelijk 
magnetisme en zwarte streep, die bij uitwrijven aan de randen een 
l)nnne tint vertoont (wat gewoonlijk iedere zwarte streep doet) en 
niet met een pseudomorphose vaji magnetiet naar haematiet. 
2". Dat, waar in de litteratuur over dit ^'oorkomen van haema- 
tiel is geschreven, geeii analyse is bijgevoegd, hoewel men ’t magne- 
tisme en de zwaï'te streep wel degelijk heeft opgemerkt. 
3". Dat ’t wejischelijk is, om zich bij elke Eisenrose, die deze 
eigenschapj^en vertoont, te overtuigen van de chemische samenstelling. 
Hierbij zij vermeld, dat eerst ’t cijfer voor de zuurstof werd vastgesteld door 
reductie in een waterstofstroom en wegen van hel door CaGl 2 gebonden water, 
dat daarna ’t cijfer voor ’t ijzer werd bepaald door ’t gereduceerde mineraal op 
te lossen in verdund HoSOj. en deze oplossing (na reductie in een HgS-stroom en 
na verwijdering door koken van HjS in een GOj atmospheer) te titreeren met een 
KMnOt-oj)lossing, waarvan 1 cM-’ overeenkwam met 8,!J m.G. Fe. 
't 1’i werd aangetoond als volgt : ’t Mineraal werd samengesmolten met KHSO 4 , 
de gesmolten massa in dn koude o|)gelost in water. Deze oplossing gaf met HgOj 
de bekende oranjekhnir van TiGj. IJovendicn sloeg uit de oplossing na toevoeging 
van een weinig 11N(A. ’t 'fi na koken neer als wit TiO^. Zooveel inogelijk werd ’t 
ganggesleenh,-, dat bij mikroskopiscli onderzoek Adulaar bleek te zijn, veiwijderd. 
45 
Verslagen dei’ Afdeeling Naluurk. Dl. XI. A'^^. 1902/3. 
