( 738 ) 
komt dan alleen deze verandering dat, overal waar wij partieel 
geïntegreerd hebben, integralen over het oppervlak ff aan de uitkomsten 
worden toegevoegd. Duiden wij de hoeken die de aan het oppervlak 
naar buiten getrokkken normaal met de positieve coördinaat-assen 
maakt, door p, v aan, dan komt in het tweede lid van (9) na 
de partieele integratie de term 
J | cos X, cos [l, cos V 
j 
Voor den term (12) moeten wij nu niet meer schrijven ó'T, maar 
ƒ ! cos cos p, cos V 
I d'f)y, d'bz 
en voor de laatste integraal van (1:1 
da=d'T—J[a.ö'l)]nd(j ( 14 ) 
vinden wii 
^ H d'O!) . S = o . d'M (15) 
waarin de eerste term verdwijnt. 
De herleiding van den laatsten term van (10) blijft onveranderd, wan- 
neer wij aannemen dat overal aan het oppervlak o de dichtheid ff=0 is. 
Ten slotte komt in het tweede lid van (13) de term 
ö 
[a . öl)]ri + [grad cp . cf'l)],; dff. 
Nu is echter, wegens (4) 
ö 
— [a . d't)],, + c [grad cp . 
dt 
, öd'l) 
a . 
a . 
dt 
öd'l) 
zoodat men verkrijgt 
dö’T 
öE=d{T—U) — 
+ [a . d'l)]n + c [grad (p . d'{)]n = 
\ 
J — C [b . d'[j]n , 
dt 
■ƒ!• 
dd'b 
dt 
- dl) 
c[ö.d'|)]„Uff ( 16 ) 
§ 9. De vergelijkingen (13) en (16) leenen zich tot verschillende 
toepassingen, waarvan hier eenige voorbeelden volgen. 
a. Wij kiezen de virtueele veranderingen in den stand der elec- 
tronen en in de dielectrische verplaatsing zoodat zij evenredig zijn met 
de veranderingssnelhedeu bij de Averkelijke beweging ; wij stellen dus 
waarin e eene standvastige oneindig kleine grootheid is. Uit deze 
onderstellingen volgt 
