( 768 ) 
schenen in een stelsel van zwakke, wazige lijnen, symmetrisch 
gelegen ter weerszijden van de centrale al)süi‘[)tielijn. ’) De onderlinge 
afstanden der lichtminima namen toe naarmate deze verder van de 
centrale lijn verwijderd waren. Zwakke aandnidiiigen van znlke 
lijnenstelsels vond hij nog op eenige andere door Rowland en door 
hemzelven verkregen tblografiën van het zonnespeclrnm ; hij sommige 
van de sterkste ijzerlijnen waren de componenten der seriën onscherp 
en kort opeengedrongen. 
De plaat, die de structuur in H en K het duidelijkst te zien gaf, 
vertoonde nog de bijzonderheid dat daarop de gemiddelde diuster- 
heid der verhreeding l)uitenge^voon gering was. 
Ook in het abnormale spectrum van Hale dat uitmmdte door 
zwakheid van den nitvloeienden achtergrond der absorptielijnen, 
waren onder een microscoop maxima en minima Ie onderscheiden, 
hoewel niet zoo duidelijk en regelmatig als in het door Jfavei-l 
beschreven geval. 
Als wij de hoofdoorzaak voor de verbrecding der Draunhofersche 
lijnen zoeken niet in al)Sorptie maar in anomale dispersie van de 
lichtsoorten, welke in liet spectrum ter weerszijden van de centrale 
absorptielijn gelegen zijn “), kunnen wij gemakkelijk een verklaring 
geven van het genoemde verschijnsel en tevens van het feit, dat het 
zich slechts in zeldzame gevallen zeer duidelijk vertoont. 
Beschouwen wij een smallen bundel volmaakt monochromatisch 
licht van zoodanige goltlengle, dat het in het spectrum gevonden 
wordt ergens binnen de verbi-eeding van een Frannliofersche lijn. 
Deze Imndel moge de diepere lagen der zon ^'erlaten hebben met 
een zekere divergentie en voortgaan ongeveer in de richting der 
structuurlijnen van de corona (l.c. blz. 658). Nemen wij aan dat de 
golflengte iets grooter is dan die van de absorptielijn ; het medium 
bezit dan voor dat licht een positief bi-ekend vermogen en de afzon- 
derlijke stralen van den Imndel slingeren zich om de dichtere deelen 
der buisvormige structuur. Hadden wij aangenomen dat de golflengte 
iets kleiner was dan die van de absorptielijn, dan zou het lirekend 
vermogen Jiegatief geweest zijn en de stralen hadden zich om de 
ijlere deelen der structuur geslingerd. In beide gevallen zal de diver- 
gentie van onzen bundel beurtelings verminderen en vermeerderen, 
en deze be[)aalde lichtsoort zal de aarde bereiken met een intensiteit, 
die afhangt van den graad van divergentie (misschien cojn'ergentie) 
b L. E. Jewell, Astrophysical Jouinal, lil. p. lü<S, 189(1, cn VIll, p. 51 — 53,1898. 
b G. E. Haee, Asti'opliysical Journal, XVI, p. 23i2, 1902. 
3) Verslagen Natuurk. Afd. Dl. XI. p. 65Ü-6G3, 1903. 
