( 297 ) 
brengen (waarschijnlijk 2000° C. d. i. ’t smeltpunt van platina). Een 
platinadraad ^'an m.M. smolt er direct in. 
Als onderzoekingsmateriaal A'oor distheen, iieb ik de blauwe varië- 
teit (vindplaats G.vxgkrhausen) gebrnikt. Yóór de x^erhilling was nn 
de index 1.73 en na O}) de zooeven beschreven wijze te zijn verhit, 
daalde hij tot 1.62, dns ver benede]i dien van sillimaniet. Was 
distheen werkelijk in sillimaniet overgegaan, dan moest ’t den index 
1.68 behouden hebben, daar sillimaniet in dezelfde Adam A'erhit, zijn 
index in ’t geheel niet wijzigt. Hiermede is dns aangetoond, dat dislheen 
bij verhitting niet in sillimaniet overgaat. 
Om nn na te gaaii of misschien op + 1300’ distheen den index 
1.68 had, heb ik als volgt gedaan; 
Verschillende stukjes distheen zijn op constante temperaturen verhit 
geworden. Dit geschiedde door de stukjes in aarden kroesjes samen 
te brengen met stnkjes van verschillende metalen, waarvan de smelttem- 
j)eraturen bekend waren. Door nu juist zoo\'er te A'erhitten, totdat 
de metalen eveji gesmolten bleven, kon ik constante en bekende 
temperaturen verkrijgen. Nadat ’t distheen im zoo verhit was geworden, 
heb ik telkens den index be])aald en deze bleek aanhoudend te dalen. 
Lager dan 1,62 was hij echter niet te brengen, hoe lang de verhitting 
ook werd voortgezet. Op nevensgaande grafische voorstelling zijnde 
\ erschillende tem[)eraturen en indices aangegeven. Op de eene as zijn 
de ijidices, oj) de andere honderdtallen van graden aangegeven. De 
lijn op 1.68 eveiiwijdig aan de as der temperatnreji, stelt het verloo[) 
van den index vaji sillinianiet A oor. Deze bleef n. 1. constant. De 
gebroken lijn stelt het verloo[) van den index van distheen voor. 
Blijkbaar snijden deze lijnen elkaar op + 1250’ O. De onnanwken- 
righeid bij ’t zih'cr is AAaarschijidijk veroorzaakt, óf door de niet 
volkomen nauwkeurigheid der smelttemperatuur, óf door een geringe 
onnauAvkeui-igheid iji den index. 
De ooi'zaak A'an dit verschijnsel is waarschijidijk deze, dat Ave 
telkens een mengsel van stoffen hebben, Avaarin de een hoe hniger 
hoe meer de overhand verki-ijgt. Hiervo(n- pleit het meer en meer 
troebel woj’den A'an ’t distheen, hetwelk ook door Yernadsky is 
waargenomen. 
Bij 1,62 is ’t distheen geheel overgegaan in die aiidere stof. ’t Is 
daar geheel troebel. 
Natuurlijk zijn er vele bezwaren tegen deze verklaring. Tot nog 
toe is ’t mij evenwel ojimogelijk gCAvecst een andere te vinden. 
Practisch kan dit verschijnsel misschien toepassing A'inden bij de 
vervaai'diging \ an maxiniump_yronietei-s, daar Ave hier jia een be[)aakle 
verhitting, een bepaalden ijjde.x verkiijgen bij afkoeling. 
