( 306 ) 
die de kracldeii ^velke de electronen van den aetlier ondervinden 
aangeven. Zij tracht vervolgens door geschikte onderstellingen omtrent 
de in verschillende lichamen voorkomende electronen en over de 
krachten die de ponderabele stof op deze deeltjes uitoefent, rekenschap te 
geven van de verschijnselen bij dielectrica, stroomgeleiders en magneti- 
seerbare stoffen. In vroegere onderzoekingen heb ik, nadat ik had aange- 
toond dat de wetten der electrostatica en der electrodjmamica, alsmede 
die voor geïnduceerde electrische stroomen nit de grondformules kunnen 
worden afgeleid, de theorie in het bijzonder toegepast op de voort- 
planting van het licht in doorschijnende stoffen die zich met een 
standvastige snelheid' door den stilstaanden aetlier bewegen. Ik wensch 
thans te doen zien hoe men voor lichamen van willekeurigen aard, 
die zich op deze of gene wijze bewegen, vergelijkingen kan verkrijgen, 
waarin niet meer van de afzonderlijke electronen sprake is, maar 
alleen grootheden voorkomen, die op waarneembare deelen der licha- 
men betrekking hebben, en dus voor bepaling langs proefondervinde- 
lijken weg vaatbaar zijn. 
Beschouwingen en uitkomsten ivaarmede het onderstaande in menig 
opzicht overeenkomt, ofschoon er in de wijze van behandelen veel 
verschil is, vindt men in de tiveede uitgave van Poincaré’s Electricite 
ét Optkiue. 
§ 2. Ik zal, behoudens eenige wijzigingen, in de grondvergelijkin- 
gen dezelfde notatie en dezelfde eenheden bezigen als vroeger; ook 
stel ik mij weder voor dat de aetlier de electrisch geladen deeltjes 
doordringt, zoodat ook wat het inwendige der electronen betreft, ver- 
gelijkingen moeten worden opgesteld, die den toestand van den aetlier 
bepalen. Ter vereenvoudiging wordt aangenomen dat de electrische 
ladingen over ruimten i^erdeeld zijn en dat de dichtheid der lading 
eene doorloopeiide functie van de coördinaten is. Ofschoon men zich in 
menige toepassing zal voorstellen dat de ladingen alleen in zekere 
geheel van elkander gescheiden kleine ruimten voorkomen, een geval 
waaraan men denkt als men van , /electronen” spreekt, verdient het 
aanbeveling, de zaak eerst iets rninier op te vatten en zich te ver- 
beelden dat de lading oj) geheel ivillekenrige wijze over de ruimte 
verdeeld is. Wij denken ons die lading aan , /materie” gebonden, al 
staan wij ook gereed van deze geheel af te zien, en dan ook niet 
meer te spreken van de krachten die op de geladen materie, maar 
van krachten die op de ladingen zelve werken. 
Wij onderstellen dat voor elk volnme-element, al verandert het hij 
zijne beweging van grootte, de lading standvastig blijft. 
