( 309 ) 
J^xdr, 
J'(JVxdT, 
Jq i'xXdr, 
jQzdx, . . . 
• • (4) 
d T , . 
• • (5) 
^Q'Cx'^dx , enz., 
• . (6) 
waarin x, x, z de coördinaten van een punt van het deeltje ten opzichte 
van een daarin gekozen oorsprong voorstellen, terwijl dr een voluine- 
element is, en de integralen oxev de geheele nitgestrektheid van het 
deeltje moeten worden genomen. Wij zouden nu kunnen aannemen 
dat in het lichaam deeltjes voorkomen van zoodanige gesteldheid dat 
voor elk daarvan al deze uitdrukkingen (3) — (6) merkbare waarden 
hebben, maar de duidelijkheid zal er bij winnen, wanneer wij ver- 
schillende soorten van deeltjes onderstellen van zoodanigen aard dat 
bij elke soort eenige van die grootheden buiten beschouwing kunnen 
Idijven. 
a. Wanneer de lading van het deeltje overal hetzelfde teeken 
heeft zullen de -werkingen die van de integralen (3) en (5) afhangen 
verre de overhand hebben boven die welke aan (4) en (6) beantwoorden, 
zoodat wij van deze laatste grootheden kunnen afzien. Zulke deeltjes, 
die alleen door hunne lading en door de beweging die zij in hun 
geheel hel)be}i een ^'eld teweegbrengen, denken wij ons aan het opper- 
vlak van een geladen conductor opeengehoopt en iji een metaaldraad 
die een stroom geleidt in beweging. Wij 7a\\\q\\ 7.Q (jeleidhigselectronen 
noemen. 
h. In de tweede plaats denken wij ons deeltjes die op de eene 
plaats eene positieve en op de andere eene even groote negatieve 
lading hebben, dus b. v. telkens eene vereeniging van twee electronen 
met gelijke en tegengestelde ladingen. Meer in het algemeen gesproken 
nemen wij aan dat voor deze deeltjes de uitdrukking (3) verdwijnt, 
maar dat (4) en (5) van 0 verschillend zijn. Wij zeggen dat zulk een 
deeltje electrisch gei)olariseerd is en noemen den vector 
r d T = p, (7) 
waarin r de van den oorsprong naar het element dx getrokken vector 
is, het electrische moment van het deeltje. Uit de onderstelling 
^ Q dx —0 
volgt dat de vector p onafliankelijk is van de ligging van den oorsprong 
der coördinaten. 
