( 81 i ) 
die door hunne beweging het moment m te voorschijn brengen, met 
den naam magnetisatie-electronen aandniden. 
§ 5. Bij de bepaling van de gemiddelde waarden der in (I), (II) en (1) 
voorkomende grootheden zullen wij gebruik maken van eenige hulp- 
stellingen. 
n. Verbeelden wij ons o^'er eene rnimte een onnoemelijk aantal 
punten Q verspreid, op dergelijke afstanden van elkander als de 
deeltjes van een ponderabel lichaam, en zij het aantal dezer punten 
per volume-eenheid. Wanneer de dichtheid der verspreiding geleide- 
lijk van het eene punt der ruimte tot het andere verandert, zooals 
de waarneembare dichtheid ^'an een lichaam kan doen, leiden wij 
de waarde ^’an X, die wij aan een punt F der rnimte toekennen, 
uit het aantal der punten Q af, die in eene physisch oneindig kleine 
ruimte, waaiu’an F het middelpunt is, gevonden worden. 
Wij trekken lüt al de punten Q gelijke en gelijk gerichte vectoren 
QE = X en beschonwen een physisch oneindig klein plat vlak da, 
met de naar eene bepaalde zijde getrokken normaal n. Wij vragen 
naar het aantal der vectoren Q R, die door dit vlakte-element door- 
sneden worden, welk aantal wij positief zullen noemen wanneer de 
eindpunten, en negatief, ^vaimeer de beginpunten aan de door n aan- 
gewezen zijde van da liggen. 
Is X overal even groot en liggen de punten Q onregelmatig ver- 
spreid, zooals de molekulen van eene A’loeistof of een gas, dan zal 
het gezochte aantal hetzelfde zijn voor alle even groote en evenwij- 
dige vlakken do; daaruit vindt men gemakkelijk de waarde 
Nxnda ( 10 ) 
Zijn daarentegen de punten Q regelmatig gerangschikt, liggen zij b.v., 
in de snijpunten van een ruimtenet, zooals het in de theorieën over de 
kristalstructuur beschouwd wordt, en zijn de vectoren Q R kleiner dan 
de onderlinge afstand rf der het dichtst bij elkander gelegen punten, 
dan kan het voorkomen, dat van eene reeks evenwijdige en gelijke 
\ lakken sommige een zeker aantal vectoren Q R snijden en andere 
door geen enkelen vector gesneden ^vorden. Wij heffen dit bezwaar 
op door het vlakte-elemenl op onregelmatige wijze te plooien of te 
golven, zoodat de afstanden, waarop het zich van een plat vlakje 
da met de noi'inaal n verwijdert van dezelfde orde A^an grootte zijn 
als de afstand ó. Ook dan komt men Aveder tot de Avaarde (10), als 
men onderstelt dat X overal CA-en groot is. 
Verandert X langzaam van pnnt tot punt, dan mag men nog dezelfde 
uitdrukking aannemen, mits men onder X de waarde in het zwaarte- 
punt A’ah da A^erstaat. 
