( 355 ) 
bij alle metingen, hoe ook genomen, bleek echter, gelijk ook bij de in 
de tabel vermelde getallen is op te merken, dat voor het icijde deel 
der spleet de getallen der derde kolom grooter zijn dan de overeen- 
komstige der laatste. De getallen dezer derde kolom geven de theore- 
tische breedte van het beeld aan, voor het geval dat de platen tot den 
uitersten rand der stralen, waaraan zij waren blootgesteld, zijn aangetast 
ge^vorden en dat geen dilFractie, trilling, verschuiving of photografische 
irradiatie een rol heeft gespeeld ; de laatste drie oorzaken zouden eene 
verbreecling kunnen teweeg brengen, doch deze zou noodzakelijk het 
sterkst zijn geweest op de plaatsen van sterke inwerking, dus bij het 
icijde deel der spleet. Nu daar geene verbreeding is gevonden, kunnen 
de bij alle drie opnamen bij het nauwe deel der spleet waargenomen 
penseelvormige verbreedingen, wier breedte 2 a 3-maal grooter is dan 
de theoretische, zeker iiiet aan die drie oorzaken worden toegeschreven. 
Zoodanige verbreedingen zijn echter juist bij buiging te verwachten, 
zoodat wij, bij afwezigheid A'an een andere verklaring, onze drie 
opnamen niet anders dan als e\'enveel bewijzen van buiging der 
Röntgenstralen kunnen beschouwen. 
Van de belangrijkste gedeelten ^"an N“. 1, A, B en C hebben we 
door middel van den microplanar vergrootingen vervaardigd, waarop, 
zoo al niet zoo goed als onder den microscoop, toch zeer duidelijk het 
breeder worden van het spleetbeeld zichtbaar is ; de moeilijkheid, deze 
xergrootingen goed te reproduceeren, heeft ons ternggehouden ze te 
})uldiceeren ; gaarne zijn we bereid ze aan belangsi ellenden te zenden. 
De vraag is nu nog, tot een schatting van de golflengten te komen, 
Avelke hier in het spel zijii. Daarbij kan men verschillende wegen 
inslaaji ; doch in geen geval zal men verder dan tot een zeer ruwe 
schatting kunnen komen, daar eenerzijds de ware aard van het 
stralings\'erschijnsel, dat zeker niet zuiver periodiek zal zijn, onbe- 
kend is, Avaardoor het onzeker is, met welk type van diffractiebeeld 
onze Ijeelden moeten worden vergeleken, en anderzijds het zeer 
moeilijk is uit te maken, wat nauAvkeurig de physische beteekenis 
is van de grenzen van het beeld, waarop bij het uitmeten is inge- 
bteld geAvorden. Zijn wij echter genoodzaakt, ons tot een zeer ruAve 
schatting te bepalen, dan is het voor de uitkomst ook vrijvA^el onver- 
schillig, Avelke van de reeds aangeAvezen Avegen Avij daartoe inslaan 
en A'erdient het aanbeveling, de eenvoudigste methode te kiezen, en 
dat is wel die, AA^elke in onze eerste mededeeling over dit onderAAmrp 
b H. Haga en C. H. Wind, Deze verslagen 7, pg. 500, 1899. G. H. Wind, 
Wied. Ann. 08, pg. 896 en 69, pg. 327, 1899; Physik. Zeitschr. 2, pg. 189, 265 
en 292, 1901. A. Sommep.fkld, Physik. Zeitschr. 1, pg. 105, 1900 en 2, pg. 5§ 
1900; Zeitschr. f. Math. und Physik. 46, pg. 11, 1901. 
