Verder is ingekomen liet bericdit ’S’an het overlijden van 
den Heer 
BAREND JOSEPH STOKVIS. 
De Voorzitter brengt hulde aan zijne nagedachtenis in de 
volgende woorden : 
Mijne Heerenl 
De dood van Stokvis is voor onze afdeeling, ja voor ons 
allen persoonlijk een groot verlies, te zwaarder door het 
onverwachte van den slag die ons heeft getroffen. 
Nog in onze laatste vergadering, een dag voor zijn dood, 
was hij in ons midden en verhief hij zijn stem om de 
belangen van algemeene samenwerking op wetenschappelijk 
gebied te bepleiten. En thans zullen wij zijn kracht\'olle 
gestalte, zijn in den edelen zin des woords levenslustige 
persooidijkheid niet meer onder ons zien en hem met zijn 
klankvollen stem niet meer aan onze besprekingen hooren 
deelnemen. 
Het is bitter hard die gedachte als wreede waarheid te 
moeten erkennen, waar we zoovele jaren, bijna een kwart 
eeuAv, het voorrecht hadden hem een der onzen te noemen; 
want was Stokvis een uitnemend geneesheer, een ongeëven- 
aard leermeester, ook als geleerde bekleedde hij in het vak 
dat liij beoefende een voorname plaats. 
Te Amsterdam in 1834 geboren, werd hij reeds op 16-jarigen 
leeftijd student aan het Athenaeum en ^'estigde hij er zich in 
1857 als geneesheer na het volbrengen van glansrijke studiën. 
