( 375 ) 
dieji tijd. (1650 — omstreeks 1750). Hoe weinige cliemiscdie processen 
tocli liadden cene juiste verklaring gevonden, vóór Lavoisier. Doch 
in het volgende tijdvak, van 1770 — 1870 is onze kennis van de wer- 
king van het water op het Antiinoninmchlornnr maar weinig ver- 
meerderd, ja is zelfs achterlijk gebleven. Eerst Davy bepaalde de 
samenstelling van het Chloriinr als SbClj. Berzelius gaf slechts eene 
gebrekkige formule, zoodat de samenstelling steeds onzeker bleef. Eerst 
in 1871 (het is bijna ongeloofelijk) maakte Sabanejew nit, dat twee 
kristallijne Oxjchloruren door water uit SbClj ontstaan — SbOCl 
door weinig, Sb^OjCl^ door veel water — en stelde hunne samen- 
stelling vast. 
Ook werd bemerkt dat het })]'Oces omkeerbaar was, in zooverre 
niet al het SbCl,, ontleed wordt, maar het daarbij vrij wordende 
zontzunr een deel van het SbOlg in het water opgelost houdt; toc- 
\oeging van eenig zontzunr luncht weder wat Oxychlorunr in op- 
lossing, toevoeging van water deed meer Oxychlorunr afscheiden. 
De gang van het verschijnsel bleef echter gebrekkig onderzocht. De 
uitkomst van de onderzoekingen van Ditte (1874), Bbjithelot (1884), 
en Causse (1891) kon niet juist zijn, dat er (voor elke temperatuur) 
eene grenssterkte van het zontzunr bestond, beneden welke dit zuur 
het SbClj nog ontleedde, en boven Avelke het SbCl, onontleed, in 
onbepaalde hoeveelheid, oploste. 
Het Avas nu de vraag, of de geheel nieinve Avijze van onderzoek, 
die door Bakhuis Roozeboom is ingevoerd, hier nieinv licht zon ver- 
spreiden, dus: of de toepassing der phasenleer de werking van AA'ater 
op het Antimoniumchlorunr beter zon leeren kennen, zooals dit reeds 
voor het KAviksnlfaat door Dr. C. Hoitsema ,en het Bismnthnitraat 
door Dr. Cl. Kutten met goed gevolg verkregen AA^as. 
Reeds Avaren bepalingen verricht A^an de samenstelling van eenige 
verdunde oplossingen, Avaaruit zich de beide oxychloruren hadden 
afgezet, door Le Chatelier (1888). Aan deze is ons onderzoek vast- 
geknoopt. 
De toepassing der phasenleer heeft evenwel vele bezAvaren opge- 
leverd, vooreerst omdat minder stabiele toestanden in het stelsel 
(SIjCIs, H/J, HCl) optreden, die eerst na korteren of langeren tijd in 
stabielei' evenwicht overgaan; en ten tAveede, omdat de graad van 
nauAvkeurigheid, die van de Analysen der oplossingen en van de 
vaste pliase vereischt Avordt, moeielijk te verkrijgen is. De groote 
oplosbaarheid van het SbClj in kleine hoeveelheden Avater of zout- 
zuurhondend Avater veroorzaakt, dat een gering verschil in het 
Avatergehalte een grooten invloed heeft op het SbClj en HCl-gehalte, 
terwijl het Avater alleen uit het gewichtsverschil tiisschen het gewicht 
