( 376 ) 
der geanalyseerde oplossing en het gevondene SbCl, — HCl-gelialte 
kan berekend worden. Het onderzoek gat’ de A^olgende nitkoinsten ; 
Het Bntyrnni Antiinonii lost in meinüj water helder op. De oplos- 
baarheid stijgt, tnssehen 0° en het smeltpunt (82"), van 47,9 Mol. 
tot X in 100 Mol. water, De verzadigde oplossing zet evenwel na 
korter of langer tijd een kristallijn oxyehlortmr af, en komt in een 
stabieler evenwicht; dit is tnssehen 0 ^ eji 20 ’ waargenomen. 
Nevensstaande Figuur geeft de graphisehe voorstelling van de 
sterkte dei’ verschillende oplossingen, die bij 20 ’ met de waargenomene 
vaste phasen evenwicht vormeji — alles berekend in Mol SbCl, en 
Mol. HCl op 100 Mol. HjO. Yaii het punt ’^-an oorsprong loopt de 
tripellijn () A, waarop het twee<le oxvchlornnr 81y (>5 Cl^ de vaste 
phase is. A is het qnadrnpel]mnt waar de vaste phase Sb O Cl 
optreedt. Het HCl gehalte is eerst grooter dan het SbClj gehalte ’). 
Als het SbCI,, gehalte boven ± 7 Mol. stijgt tot aan ± 40 Mol., 
neemt het HCl-gehalte (hetwelk \oor ± 7 Mol. SbCC ongeveer 7 
Mol. bedraagt) maar weinig toe, tot ± 9 Mol. Dit is dns de reden, 
waarom men vroeger heeft gemeend eene grenssterkte van ± 8 Mol. 
0 Dit geldt, als men dit gehalte in Molekulen uitdrnkt, zooals voor analysen 
altijd wenschelijk is. Zulks is in het algemeen verre te verkiezen boven de liereke- 
ning in procenten, hetgeen slechts in hijzondere gevallen wenschelijk kan zijn, 
zooals bij sommige giaphische vcorstelliugcn. 
