( 386 ) 
sterkteverliooging valt op te merken. Nog fraaier hooren wij iets 
dergelijks bij het aanblazeii van tongen zooals deze in harmonica’s 
en mondliarmonica’s etc. 'worden aangetrotfen : intusschen zijn deze 
tw'ee feiten reeds \'erschillend in Inm oorzaak en zeker dient in 
casn een andere verklaring gezocht te 'worden ; hier moge ijitnsschen 
slechts op de analogie gewezen worden. Die analogie laat echter 
reeds de gevolgtrekking toe, dat bij de hoogere stroomsterkten het 
electrisch systeem bestaande nit zelfinductie en capaciteit niet meer in 
zijn eigen toon trilt en dal wij den eigen toon eigeidijk alleen zonden 
kunnen vern achten bij een oneindig kleine sterkte van den constanten 
stroom. 
Ik heb ook getracht Jta te gaan welken invloed de liclitboogspannliuj 
uitoefent op de frequentie, en daarbij ben ik tot de conclusie gekomeji 
dat verhooging van de lichtboogspanning een verlaging A'an de fre- 
(pientie met zich medebrengt. De mate van vermindering der frequentie 
beantwoordt bijna geheel aan de daarbij gelijktijdig optredende ver- 
mindering der stroomsterkte : ik w^erkte namelijk met een accunmla- 
loienbatterij ^aln IJO A^olt spanning. In dit geval veroorzaakt elke 
s|)anningsverandering ook een stroomsterkteverandering, zoolang de 
x'oorschakelweerstand cojistant blijft. Verander ik echter alleen de 
buogspanning terwijl door weerstandsuitschakeling de stroomsterkte 
constant gehouden wordt, dan verandert de frequentie ook nog 
eenigszins 0[) de 'SA'ijze, zooals hierboven Averd aangegeven. Ik 
xond dan tevens een chddelijke x'erandering in de liiteiisitelt x'an de 
loon, die zich ook documenteert door een verandering iii de wissel- 
stroomintensiteit. Steeg de spanning boven een bei)aalde xvaarde, dan 
hield plotseling het fluiten op. Zeer kleine spanningen, onder de 
40 Volt zijn het gunstigst bij de door mij gebruikte stroomintensiteiten. 
Ik heb de verkregen getallen in cuia^en tezaamgesteld en uit de 
liguren blijkt nog duidelijker hoe de frequentie toeneemt bij veran- 
dering van de stroomsterkte. 
Het is niet onmogelijk dat een betrekkelijk eenvoudig verband 
bestaat tusschen trillingsfroqnentie en stroomsterkte. Het bleek mij 
iuliisschcn dat zich dat verband niet laat uitdrukken door een formule 
i)i den vorm van p — a h I c P 
h 
tenzij men h negatief neemt, waarbij een minimum voor J = -- 
oidslaat: en dit feit komt mij onxvaarschijjdijk voor. 
Dok bleek mij dat geen eenvoudig lineair of quadratisch verband 
te xdnden xvas tusschen de fre([ucntic en de grootte van den voor- 
schakel-weersland — een verband waarnaar iji ieder geval op theore- 
tische gronden moest gezocht xvorden. 
