( 538 ) 
waarbij wij erop bedacht moeten zijn dat deze waarde geldig is 
voor de bepaalde natrinmvlam waarop mijne waarnemingen betrekking 
hadden ; r moet evenals «/, afhankelijk zijn van de dichtheid van 
den natriumdamp in de vlam. 
Drude tracht in zijn werk grenzen vast te stellen waartusschen 
de waarde van r moet gelegen zijn. Eene onderste grens vindt hij, 
door uit de theorie de verhouding af te leiden tusschen de hoeveel- 
heid licht die de absorbeerende natriumdamp zelve gaat uitzenden 
onder den invloed van invallende straling, en de hoeveelheid invallend 
licht die geabsorbeerd wordt. Voor deze verhouding vindt hij 0,1 26/r. 
Uit het feit dat omkeering eener natriumlij]i mogelijk is, besluit hij 
dat deze verhouding aanmerkelijk kleiner dan de eenheid zijn moet, 
en stelt dus de onderste grens voor de ^vaarde van r A^ast door aan 
te nemen 
r> 10. 
Een bovenste grens ^'indt Drude uit de beschouwing der interfe- 
rentie-verschijnselen. Hij berekent idt de theorie de dempings-konstante 
y der eigentrillingen van het elektron en vindt daarvoor: 
y = 0,6 . r . 10~^ . 
Deze dempingskonstante nu moet klein zijn, daar bij groote weg- 
verschillen nog interferentie kan waargenomen worden. Bij natrium- 
licht is nog interferentie waargenomen bij een wegverschil van 
200000 golflengten; derhalve moet 200000 y nog steeds kleiner dan 
1 zijn, en dus in dat geval : 
r < 100. 
Het is duidelijk dat deze uitkomst volstrekt niet strijdig is met de 
boven door mij berekende waarde van r. Immers tot het waarnemen 
van interferentie bij een zoo groot wegverschil is het noodig geweest 
een lichtbron te gebruiken die zeer smalle natriumlijnen vertoonde; 
bij de breedte van de natriumlijn waarop mijne waarnemingen betrek- 
king hebben (die ongeveer een A. E. bedroeg) is het grootste weg- 
versciiil waarbij interferentie kan worden waargenomen 3000 golf- 
lengten; de bovenste grens voor r wordt daardoor verhoogd tot 7000, 
zoodat r in dit geval tusschen^lO en 7000 zou moeten liggen, wat 
inderdaad volgens het boven berekende het geval is. 
Enkele verdere gevolgtrekkingen die uit de vergelijking van Voigt’s 
formules met de door Drude gegevene te maken zijn, heb ik reeds 
naar aanleiding eener verhandeling van Lorentz in het Verslag van 
het Congres International de PJiysique, in 1900 te Parijs gehouden, 
medegedeeld op de bladzijden 90 — 95 van mijn proefschrift, waarheen 
ik hier volstaan wil verwezen te hebben. 
