( ^“^2 ) 
Indien wij berekenen welke waarde van m voldoet aan — = 0, 
Om 
en deze waarde substitneeren in de vergelijking F =. 0, dan vinden 
wij de formule voor de omhullende curve. Nu is 
dm 
K mBB—1 
, gmBii. _ 0 
R 
m 
. (7) 
Waaruit volgt: m — -—, hetgeen gesubstitueerd in F—d geeft: 
jDxI' 
() = KB^ (8) 
of wel de relatieve differentieele drempelwaarde is constant. 
Wij hebben hier dus uit onze formule de wet van Weber afgeleid. 
Uit onze afleiding blijkt vooreerst, dat het gebied van geldigheid 
voor de wet van Weber beperkt is. De geldigheid begint in het 
gebied der omhullende curve en een blik op nevensgaande figuur 
doet onmiddellijk zien, dat het beginstuk der geheele curve door het 
dalend gedeelte van de curve p = N'—— wordt gegeven. Het horizon- 
tale stuk is dan het gebied van geldigheid der wet van Weber, 
terwijl bij zeer hooge prikkelings-intensiteiten het opstijgend gedeelte 
^BmR 
der curve o = W — 77- voor den dag komt. 
^ mM ° 
Doch wij kunnen nog een verdere gevolgtrekking maken uit onze 
afleiding. Deze baseert zich op de premisse dat de toename-constante 
B. voor alle geprikkelde neuronen gelijk was. Dit is onwaarschijn- 
lijk; wij zullen in het gunstigste geval ons slechts kunnen denken 
dat de i?-coefticiënt der gelijksoortige neuronen bij benadering dezelfde 
waarde bezit: en hieruit volgt dat Avij ons de Avet Amn Weber hoog- 
stens als een benadering zullen kunnen denken. 
Ten slotte dient vermeld te Avorden, dat behalve de hierboven 
beschreven correctie ter verkrijging A'an een approximatie in de richting 
van de Avet van Weber-Fechner, A^ermoedelijk nog een tAveede cor- 
rectiemiddel bestaat in ons organisme. Ik hoop hierover later te kun- 
nen berichten. 
