( 544 ) 
muntstukken waren, voor zoo^^er zij met de electrolyt in aanraking 
kwamen, gevernist, om zeker te zijn, dat hij de electroljse alleen de 
twee naar elkaar gekeerde zijden van de muntstukken als poolplateii 
dienst deden. Het kokertje van metaalgaas werd A^ervangen door een 
vierkant platinahlikje van 4 cM. zijde, opgehangen aan een geiso- 
leerd statief. Het platinaschermpje was gehangen midden tnsschen de 
electroden in, die op een ouderlingen afstand van 4 cM. geplaatst 
waren. Mocdit op het platina zich een koperneerslag vertoonen, dan 
zon dit alleen aan electrol 3 dische verschijnselen kunnen worden toege- 
schreven. Zeer spoedig na het sluiten van den stroom (+ 0,3 amp. 
hatterijspanning 4 volt) kwam op de naar de anode gekeerde zijde 
van het platinablikje éen scherp begrensd rond koperneerslag — laten 
wij het eenvondigheidshalve ,/koperbeeld” noemen — dat, bij voort- 
zetting der proef, uitsluitend van dikte, niet van grootte, veranderde. 
De proef werd 48 uur voortgezet; nog bleef het resultaat hetzelfde. 
Ik besloot nu het platinaschermpje tusschen de electroden te ver- 
plaatsen en dan de proef te herhalen. Precies evengroot bleek het 
koperbeeld in deze gevallen niet te zijn. Bij plaatsing van het 
schermpje midden tusschen de electroden in, werd het kleinste beeld 
verkregen, (middellijn der electrode = 19 niM., middellijn van het 
beeld = 18 mM.), waaruit eene kleine geleidelijke contractie naar het 
midden valt af te leiden. 
Werden twee electroden gebruikt van verschillenden vorm, dan 
ging, bij verplaatsing van het platinaschermpje van de anode naar 
de kathode toe, het koperbeeld van den vorm der eene electrode in 
dien der andere over. Zeer duidelijk was dit te zien bij het gebruik 
van een zeshoekig moertje als anode en een vierkant stukje plaat- 
koper als kathode. Het zeshoekige koperbeeld ging geleidelijk in eeh 
quadraat over. 
Oppervlakkig zou men geneigd zijn te veronderstellen, dat men hier 
niets anders gedaan had, dan door middel van het platinablikje plaat- 
selijk doorsneden te maken van het omhullende oppervlak van de 
electroden, maar, als men bedejikt, dat bij overgang van electriciteit 
van de eene electrode naar de andere de stroomlijnen zich door de 
geheele vloeistof verdeelen, — de dichtheid van den stroom is alleen 
grooter binnen het ondiullend oppervlak der electroden — zal men 
inzien, dat er nog eene oorzaak moet geweest zijn, waardoor enkele 
stroomlijnen gedwongen werden den langeren weg om het platina- 
schermpje heen te verkiezen boven de korteren daar doorheen. 
Nemen wij in aanmerking, dat de weerstand van het platinablikje 
geheel te verwaarloozen is bij dien van den langeren vloeistofweg 
dan kan de verklaring van de afwijking van deze stroomlijnen slechts 
