( 547 ) 
bij de grootste opening van 15 mM. middellijn bleek zij, onder 
overigens dezelfde oinstandiglieden, 0,3 ainp. te bedragen. 
Opmerkelijk is het, dat bij de eerste proef koperneerslag waarge- 
nomen werd op het kokertje van messinggaas, dat ik om de kathode 
geplaatst had, teinvijl dit toch eigenlijk niets anders is dan een scherm 
met een groot aantal gaatjes. Volgens het voorafgaande zon het te 
verwachten geweest zijn, dat alle stroomlijnen door de openingen 
van het gaas van de anode naar de kathode gingen en dns op het 
metaalgaas geen koperneerslag gevormd werd. Deze afwijking lijkt 
mij slechts te verklaren nit het feit, dat ik het fijnste nnmmer mes- 
singgaas gebruikt heb, waaia an de draden, vergeleken bij de tnsschen- 
liggende openingen, een zoo groot deel van het opjiervlak beslaan. 
Om hieromtrent zekerheid- te krijgen besloot ik nog eenige proeven 
te nemen met messinggaas van andere nummers : reeds bij het eerst- 
volgend nnmmer — mazen van 2 mm.^ en draden van 0,3 mM. mid- 
dellijn — werd geen spoor koper neergeslagen. 
Werd de weg door de vloeistof nog aanmerkelijk langer gemaakt, 
dan bleek het, dat in sommige gevallen de stroom toch nog voor 
een gedeelte aan dezen omweg de voorkeur gaf boven den nn toch 
zeker veel korteren weg door het blikje heen. Dit geschiedde op 
de volgende manier: de anode werd weer in een platinakroes ge- 
hangen, terwijl over zijnen rand een omgebogen glazen buisje, gevnld 
met de kopersnlfaatoplossing, hing, wat de verbinding tnsschen den 
electrolyt binnen en bniten den kroes vormde. Zelfs al werd voor 
hevel een capillaire buis gebruikt, dan was reeds eene atSvijking in 
het gelijkmatige koperneerslag waar te nemen, in den vorm van een 
onbedekte plek bij den onderrand der buis ; in dit geval echter alleen, 
als de bnis gehangen werd o^'er het punt op den rand van den kroes, 
dat tusscheji de eiectroden lag. Echter gaf reeds een glazen buisje 
van 3 mM. middellijn een begin van afwijking in het koperbeeld, 
ook al werd de buis gehangen over den rand van het kroesje, op het 
verlengde van de verbindingslijn van de middelpunten der eiectroden. 
Er moet natuurlijk eenig verband bestaan tnsschen de verkopering 
van het binnenoppervlak van den platinakroes in deze gevallen en 
het ronde koperbeeld op een tusschenhangend schermpje. Het moet 
mogelijk zijii, geleidelijk van het eene verschijnsel tot het andere over 
te gaan. Als kroes werd gebruikt een cylinder van platinablik met 
een middellijn van 4 cM., die aan de onderzijde in een bakje met 
paraffine ingesmolten was en aan de bovenzijde boven de vloeistof 
uitstak. De anode 'sverd hier weer ingehangen; na stroomsluiting 
werd natuurlijk de binnenkant A'an het platinakokertje, voor zoover 
het met den electrolyt in aanraking kwam (ter hoogte van 50 mM.) 
35* 
