( 557 ) 
zij iii deze verhouding eene verlhiiding, dan lieeft die dezelfde empi- 
risclie samenstelling als de vorengenoemde. 
Dr. xIttema nn nam waar, dat nit eene oplossing van moleculaire 
hoeveelheden van het barinmzont ^'an den aetliylester van metasnl- 
fobenzoëzuur en barinmaethylsnlfaat, Ihj verdamping eerst het grootste 
gedeelte van het aethylbarinmzont van metasnlfbbenzoëznnr zich in 
fraaie kristallen afscheidde, ^vaarna eene dubbeh’erbinding van de 
beide barinmzonten in deji vorm A an groote rosetten van teere naald- 
A’ormige kristallen A'oor den dag kwam, terwijl nit de moederloog 
barinmaethylsnlfaat werd verkregen. Neemt men eene OA'ermaat \'an 
barinmaethylsnlfaat, bv. 1 gr. barinmesterzont op 5 gr. barinmaethyl- 
snlfaat, dan scheidt zich dadelijk de dnbbelverbinding af en nit de 
moederloog krijgt men barinmaethylsnlfaat. De dnbbeh^erbinding is 
niet nit water om te kristalliseeren; hare oplossing in water vertoont 
dezelfde verschijnselen als die van moleculaire hoeveelheden der twee 
zouten, eerst kristalliseert bij indamping het barinmesterzont nit, dan 
de dnbbelverbinding eindelijk het barinmaethylsnlfaat. Uit alcohol is 
de dnbbelverbinding evenmin om te kristalliseeren. Zij werd derhalve 
floor sterk atpersen \'an de moederloog l)e\rijd en geanalyseerd. Bij 
drie verschillende bereidingen stemden de resnltaten overeen en kreeg 
hij voor de samenstelling: 
Dr. Attem.v heeft A ervolgens de bereidingswijze van Stengel nage- 
daan, maar kreeg ook hierbij eerst het aethylbarinmzont van het 
metasnlfobenzoëznnr, daania, ofschoon niet zoo gemakkelijk, dednbbel- 
verbimling. Analoog resnltaat leverde de methyhmrbinding o]>. 
Men mag dus wel aamienien dat de verl)indingen van snlfoncar- 
boonznre zouten met neutrale zwavelzure esters niet l)estaan, maar 
wel dnbbelverbindingen van zonten der zure esters van sidfoncarl)oon- 
znren met zonten der zin-e esters van zwavmlznnr. Dit resrdtaat geeft tot 
tal van vingen aanleiding, waarvan Dr. Attema zich voorstelt er eenige 
proefonflervindelijk te beantwoorden. Beide zonten zijn alkylmetaal- 
zonlen van tweebasische zuren wier znnrfnncties, althans zeker bij 
’t metasnlfobenzoëznnr, van zeer verschillende sterkte zijn, terwijl 
het zwavelzuur als oxysiilfonznnr eenigszins vergelijkbaar is met het 
isaethionznnr, dat de eigenschap ook vertoont. 
