( 565 ) 
onveranderd blijA^en. Pg en P,„ geven dan c, en x aan, terwijl de 
ordinaat van P, nl. PQ, de waarde van A aangeeft. 
Er kunnen zich hierbij echter nog verschillende complicaties voor- 
doen. In de eerste plaats zal de graad der electy'olytische dissociatie 
voor en na de uitwisseling niet geheel dezelfde zijn, zoodat de oor- 
spronkelijk normale concentratie c — l later iets gewijzigd is. In de 
tweede plaats wordt de berekening ingewikkelder, wanneer de valentie 
der beide metalen verschilt ; c blijft dan niet onveranderd, omdat een 
zeker aantal twee waardige ionen bv. wordt vervangen door een 
dubbele hoeveelheid een waardige ; ook is de betrekking (3) dan inge- 
wikkelder, enz. In de derde plaats kan het voorkomen, dat de 
electroljt zoo rijk aan ionen van de eerste soort, (bv. tin -ionen) 
wordt, dat de oplossing oververzadigd zou worden aan tinzout. Door 
neerslag van een gedeelte daarvan zal dan een deel van de totale ionen- 
hoeveelheid blijvend buiten dienst gesteld worden, zoodat de verhouding 
m : n en eveneens o zich vergrooten zullen. De vertikale lijn PQ zal 
daardoor iets naar rechts verschoven worden, terwijl P daarop iets 
lager komt te liggen dan voorheen. Immers is nu relatief te groot 
geworden, zoodat er nog een weinig kwik-ionen tegen uitwisseling 
van even zoo vele tin-ionen op het amalgaan zullen neerslaan. Daar- 
door zal er dus altijd iets meer tin gepraecipeerd worden, dan oor- 
spronkelijk met den oververzadiginsgtoestand korrespondeerde. 
dA 
Wat liet ditïerentiaalquotient — betreft, zoo volgt uit (4): 
dx 
— =— 0,0289 X 0,4343 
dx ‘ '' ' K^{l—x)-irK^x 
A'oor bijna alle waarden van x mag daarvoor geschreven worden: 
dA _ 0,0125 
dx 1 — X 
Men ziet, dat de curve A= f (x) gestadig afneemt van A^ tot A.^. 
dA ^ 
\oor a’ = 1 is — = — 0,0125 — , dus wel zeer groot, maar niet 
dx 
negatief oneindig. 
Hetzelfde geldt voor de kromme A=f (cj, maar volgens het boven 
uileeiigezette in omgekeerde volgorde. 
Laten wij de onderstelling vallen, dat en onafhankelijk van 
X zijn, dan kan het voorkomen, dat zich maxima en minima vertoonen, 
en dan zal bovendien de kromme A=f{c^) niet meer geheel symme- 
triscli zijn met de kromme A = f {x). 
Daan wij er thans toe over de onderstelling dat en nog 
functiën van x zijn, nader te beschouwen. 
