( 572 ) 
Fig. 3. 
Fig. 4. 
Blijkens de formule (7) wordt 
dA 
O 
bij dezelfde waarde vaii x 
als 
dL 
dx 
Uit de formule ^'olg't verder dat alsdan c.^ = 
1 + 
zal zijn, zoodat de kromme A =r ƒ (cj de lijn A=/(a’) in het 
gemeensch.api)elijk maximum of minimum zal raken. 
Uit (8aj ziet men duidelijk, dat wanneer en (/vd„ of A^ en 
A^ loeinig verschillen, er kans bestaat tot het oi)lreden van eeii 
maximum. Neemt men bv. voor «, 0, d\ en r de waarden, bij tin 
en kwik gevonden, dan zou dus bij T= 
0,0453 1 
A. — A„ X X 0,0125, d. w. z. <" 0,0057 
' 0,396 ^1 — 0,74 ’ ^ 
moeten zijn. Bij tin en kwik is Aj — A^ = 0,942, derhalve — zooals 
wij reeds in III opmerkten — veel te groot. Golden voor tin en 
lood dezelfde ^vaarden van «, enz, dan zou ^'oor die combinatie 
Aj — Aj = 0,044 nog ongeveer 8 maal te groot zijn. 
V. Ten slotte eenigc opmerkingen aangaande de kromme A = ƒ (.r), 
wanneer het amalgaam niet bij alle waarden van x vloeibaar (of vast) 
blijft, maar er een meer of minder groot gebied is, waarin het vaste 
amalgaam met het vloeibare coëxisteert, bv. bij tin en kwik beneden 
232°, stel bij 25°. 
Fig. 5 geeft dan het verloop der krommen A — ƒ (.r) enA=/((;.J 
te kennen, zoowel voor het vloeibare als voor het vaste amalgaam. 
