( 792 1 
e dir,- 
1 a 
4.Tr^9- dt 
4rrc^?' dt 
Deze iiildnikkiiigeii, waar\’.‘ui ^vij YOOi'loo])ig' alleen de eerste ge- 
brniken, mogen >vij \’\'egens de groole lengte die wij aan den afstand 
Or toekennen, ook O]) een eleetroon toepassen, dat niet in D, maar 
in een ander [)nnt van het hesehomvde deel vaji het plaatje ligt. 
Daaruit volgt voor de geheele dielectrische ver[)laatsing' in P o[) den 
tijd t + — 
1 
z — r ^ e~, 
4m‘h' (It 
( 7 ) 
waarin de som zich nitstrekt over alle electronen die zich 0 |) deii 
tijd t in het l»eschonwde deel bevinden. 
Met deze waarde van ^.r gaat eene magnetische kmcht van dezelfde 
numerieke grootte gej)aard en een energiestroom door het element 
co' heen, van het plaatje af, die [)er tijdseeidieid 
r • oi' (8) 
bedraagt. 
§ 5. Het is voor ons doel noodig, de geheele emissie in stralen 
van verschillende golllengten te ontbinden, en de energie (8) op 
overeenkomstige wijze te sj)litsen. Daartoe zal het theorema \’an 
Foukieu dienen. 
Beschouwen Avij een zeer Jmuj tijtlsverloop A'an t == (^ tot t = d-, 
en letten wij op de waarden die gedurende dien tijd in het pnnt 
P aanneemt. Welke functie van den tijd ook zijn moge, wij 
kunnen altijd binnen de genoemde grenzen van / schrijve]i 
//; = m 
t»,.- = — «ni P» -,7“ (‘b 
in = 1 d 
Avaaarin 
2 / * ))iM 
<-l,n — I ^ ~ 
0 
is. 
In j)laats A'an knnnen Avij klaarblijkelijk de gemi<ldelde Avaarde 
dezer gi-ootheid gediii-ende den tijd stellen (daar de idtstraling 
stationair is) en deze wordt gegoAen dooi- de vergelijking 
o 
