( 828 ) 
vormt en vooral ook van Pip'eiwcli.aAa lumiiculn, die een donkcr- 
zu'art, legmi znren en alkaliën bestand pigment maakt, dat de vezels 
intensief kleurt en geheel herinnert aan de humuskleurstolFen. Deze 
laatste soort bleek echter beter te cultiveeren te zijn op alkalischen 
bodem, zoodat daarvoor papierschijven, waartnsschen Mg NH^ P()_j 
was gestrooid, werden gebruikt. Merkwaardig is verder de cultuur 
\an Sordaria humicola, daar deze ascomyceet alleen dan in staat 
is op papierschijven peritheciën te vormen, wanneer daarin geen 
ammoniak of nitraat meer kan worden aangetoond. Zeer welig 
ontwikkelen zich op de schijven, behalve de bovengenoemde soorten, 
ook Tnchocladiurn aspernni, Ifycogone jniccinidides en Stemphi/liwn 
niacrosporo'ideunt , welke drie soorten in hmnie morphologische, zoo\vel 
als phjsiologische eigenschappen groote overeenkomst vertoonén. Dok 
Epicoccum jnirpumscens groeide sterk op het papier en maakte daarnit 
een purperrood pigment. Deze laatste soort trof ik meermalen in de 
lucht en ook (naast Oadospoi'iuin Jterharviii) op halfvergane bladeren 
A’an Popidus bahmifera aan. 
Nog op andere wijze als op papierschijven werden culturen van 
deze schimmels op cellulose gemaakt en wml in ERLENiMKYKRkolven, 
waarin een dunne laag van de volgende cultuurvloeistof was gebracht: 
Duinwater 100, papier 2, NH^ NO.^ 0,05, KH.^ PO^ 0,05. 
Pij de cultnur bleek nieuwe toevoeging van NO 3 dikwijls zeer 
\'oordeelig te zijn. Op deze pap groeien de celjuloso aantasters nog 
sterker dan op de papierschijven en in 3 a 4 dagen is de cellulose 
door het mycelium tot een samenhangende massa verbonden. Later 
tredeii dan ook hier de frnctificatieorganen op, zelfs werd bij Bütrytd 
cnbjiU’d sklei'otiënvormijig waargenomen. 
De Wciarnemingoji, waarint met zekerheid tot cene aantasting der 
cellulose moet besloten ^vordcn, zijn de \’olgendc ; Sterke groei op de 
papierschijvcji en o^) de pa[)iei'pap. Wel kunnen de verontreinigingen 
daaia an aaideiding geven tot een zwakken gi'oei van schimmels, die 
c'dlulose niet aantasten, maar bij deze soorten slaat de ojitwikkeling 
reeds zeer s[)oedig stil. Geheel overtuigend \vordt de aantasting bij het 
mikroskopeei’cn van culturen op tiltreerpapiei'pap, 'waanneer deze lang 
gestaan hcbl)en. Het valt daarbij dadelijk op hoe een groot aantal 
\ ezels een oplossingsproces heeft ondergaan ; soms zijn loodrecht 0 [) de 
vezelrichting poriën ontslaan, soms zijn de vezels uitcojigevallen in 
fibrillen. Fig. 9 onzer ])laat geeft het beeld van cene dergelijke aan- 
tasting door d/ycci'/enc pn ccin luide.'; ■, daarin zijn de tibrillcnstructunr en 
de genoemde poi-iën zichtbaar. 
Ook door directe weging kan men een oordeel krijgen over de 
sterkte der auntastijig. Daartoe werd op een dubbele flltreerpapier- 
