37 
arundinetorum apri validiores et proceriores illis, qui in sylvosis pas- 
cuntur, caucasii vero multo minores , iique in Mingrelia Abchasiaque 
praeprimis Castanea vesca nutriuntur et ideo carne multo sapidiore, quam 
illi excellunt. 
Equos feros quoque in devexis , Cubano amni vicinis, pridem exstitisse 
valde probabile est, quum montium Caucasiorum brachia, quae illuc ex- 
tenduntur, ab antiquis hippica dicta sint, et a Strabone in Rossicis 
meridionalibus feri equi commemorentur, qui tamen in apricis potius et 
graminosis desertis, Ponto vicinis, quam in montosis, quae non perfe- 
runt, et ubi monticolarum equi marcescere solent, adfuisse videntur. 
Quos tamen in orientaliore caspia adesse, e Kirgisorum ore quotidie fere 
colligi potest; et duplex quidem eorum genus ibi memorant, alterum 
exiguum, Kulan dictum, longepilosum , subvillosum, muli simile, auri- 
culis elongatis caudaque vaccina; alterum, Bulan nuncupatum, obscura 
juba brevissima , et stria dorsi obscura , ab eo ad caudam usque excur- 
rente; ab aliis Tarpon dicitur, quo tamen nomine passim hemionus 
Pali, salutatur. 
Nobiles equos alunt Tscherkessi imprimis Persaeque in Karabaghensi 
provincia inque ulteriore Persia ; nobilissima stirps tscherkessica Schaloch 
et abassica Tramt, virtute vix arabicis cedens, quae patientia laborum, 
sitis famisque diuturnae, longissimis itineribus sine quiete ferendis idonea, 
alienum non facile equitem, nisi notum dominum admittit et ad longis- 
simos cursus inedia et parco ex granis pabulo praeparatur. 
In Caucasiis equae non cum asinis, sed cum bobus copulari dicuntur 
indeque stirps (*) equina, non procera, sed robusta, equitandoque per 
inaccessas rupes aptissima emergere solet. 
(*) Quae hodie in Mingrelia Batscha dicitur , hujus fortasse stirpis est , v. j 4. De~ 
midoff j voyage dans la Russie meridionale. Paris. 1839, I. c. pag. 62. 
