petenti , ejusque apici validior unguis corneus adhaeret , cum calcare 
aliorum generum merito comparandus. Quo fit, ut totus iste apparatus 
osseus minime excellat prae aliis, in Bois, Pythone, immo in Tortrice 
et Angue obviis, neque majore jure pedis externi distinctum rudimentum 
dicendum sit ; in ipso denique Ophisauro ventrali simile pedum posticorum 
rudimentum internum adesse perquam verosimile est, eoque magis, quo 
utrumque genus externa forma vel maxime conveniat. 
Longitudo totius corporis 1 pedem 10 pollices 6 lineas accedit, sola 
cauda ad 1 pedem 2 pollices et 1 lineam longa, ad 6 itaque pollices 
reliquo corpore longior; exstant tamen duplo longiora et crassiora spe- 
cimina. ^ 
Ambitus capitis circa aurium regionem ad 7 lin. accedit, circa collarem 
ad 6 , ambitus thoracis 6 ‘A lin. et caudae 5 Vs lin. habet ; altitudo 
capitis offert 6 'A lin. , colli 8 lin. , thoracis 8 lin. , caudae sub ejus 
origine 6 ‘A lin., quo scilicet patet, specimen ab ill. Pa/Za^fo emeti tum, 
cum majus et longius , tum quoque crassius fuisse. 
Magno jure cel. Guldenstddt (*) Lacertam hancce apodam Anguem 
dixit cumque Angue sive Ophisauro ventrali Daud. contulit, a quo generice 
parum recedit. 
Specimina vero juniora ab adultis quoad corporis universi colorem 
perquam differunt, et passim alio nomine designata, pro distinctis speciebus 
{Pseudopus FischeriMMtr. (**) et Pseud. Durvillii Cuv. (***)) habita sunt ; 
(‘) Apud Pallas, Zoograph. rosso-asiat. Tom. iii. pag. 33. 
(“) Calalogue raisonne 1. c. pag. 65. 
f‘“) Cavier., regne animal. Paris, 1829. T. ii. pag. 69 et F . E. Guarin, Iconographic 
du regue animal. Paris. 29™* livrais. Reptiles. Pl. xvii. Fig. I. I. a. b. c. 
