166 
littoraque humilia longe lateque inundare, restagnantibus hisce fluctibus 
ad XX passim milliaria rossica in mediam terram excurrentibus, ipseque 
Hanwayus Anglus , incrementum maris a modico calore aestivali deduxit. 
Sic quoque expertissimus Rijtschkowim argumentatus est, certis annis 
ad XL circiter pedes angi, sive ad v vel vi modulos nauticos ex atmos- 
phaericis causis jam supra allatis aquam posse exaestuare ; incepisse sci- 
licet incrementum anno mdccxv marisque altissimam fuisse superficiem 
anno mdccxlii, ut aliquod itaque continuum incrementum per xxvii annos 
observatum fuerit. 
Quod si rigor complurium hiemum, se invicem excipientium, constan- 
tissimus multaque nive comitatus per unum alterumve lustrum constanter 
recurreret isque a modico aestivali calore aeque constanti exciperetur , 
nulla itaque exhalatione aquarum conspicua praevia, et majore earum 
aflluxu in mare redundante, marinam aquam probabile est ad castellum 
Bacuense esse perventuram, vento praeprimis ab oriente continuo afflante ; 
tali quoque ratione Nevae amnis undae sensim increscentes ac retortae 
Petropolin haud semel inundaverunt. 
Recessum vero maris inter numerosa antiqua documenta haud pauca 
nova probant ex ipso intuitu plani littoris maritimi longe lateque excur- 
rentis , ac novissime quasi ab undis derelicti ; sic Casacci Gurjeffenses 
unanimi asserunt, profunditatem maris ad septentrionale littus planum 
ab ostio Uralis fluvii ad introitum usque sinus Tjukkarassu distincte di- 
minuisse indeque a Bakssai , Uralis fluvii brachio , ad Achtubam usque 
obvios esse multos angustos sinus pigros marinos, Proran rossice dicunt, 
inque eorum vicinitate saepenumero occurrere scamna conchyliorum satis 
alta, ad quae marinam aquam hodie haud amplius accessuram. (*) 
Tj V. Knoir, iil)or die Beslinimiing dor absolulen Ilohe von Kasan , Im lUilleliii des 
Naliiral. de Mose. 1837. vi. pag. '21. 
