optische  eigenschappen  kan  het  cholesterine  slechts  trikliene,  het 
phjtosterine  slechts  monokliene  symmetrie  bezitten. 
Ofschoon  voor  den  kristallograaf  het  mikroskopisch  onderzoek  eene 
ondubbelzinnige  onderscheiding  der  beide  verbindingen  toelaat,  zoo 
gelijken  de  uit  oplosmiddelen  afgezette  kristalletjes  zóózeer  op  elkaar, 
dat  voor  den  minder  geoefenden  scheikundige  vervYarring  der  beide 
lichamen  niet  uitgesloten  is.  Het  leek  mij  daarom  praktisch  wel  van 
belang  een  duidelijker  kriteriura  voor  beider  identifikatie  met  het 
mikroskoop,  op  te  sporen. 
Zulks  blijkt  op  zeer  eenvoudige  wijze  mogelijk  te  zijn,  als  men, 
in  stede  van  uit  oplosmiddelen,  zich  de  kristalletjes  uit  de  op  een 
objektglaasje  gesmolten  stoffen  door  afkoeling  en  stolling  laat  vormen. 
Ik  heb  in  de  fig.  1 en  2 schematisch  de  konstant  terugkeerende 
wijze  van  stolling  der  beide  lichamen  weergegeven. 
Deze  is  in  beide  gevallen  in  zóó  hooge  mate  verschillend,  en  daar- 
bij zóó  typisch,  dat  eene  verwarring  hier  geheel  en  al  is  uitgesloten. 
Fig.  1. 
Cholesterine, 
gesmolten  en  dan  gestold. 
Fig.  2. 
Phytosierine, 
gesmolten  en  bij  afkoeling  gestold. 
Het  phytosterine  nl.  kristalliseert  steeds  in  aaneengesloten  sferolith en. 
Tusschen  gekruiste  nicols  schitteren  deze  in  een  levendig  kleuren- 
spel, en  zijn  elk  voor  zich,  door  een  donker  kruis  doorsneden,  zoo- 
dat  het  geheel  den  indruk  maakt  van  aan  elkaar  grenzende  interferentie- 
beelden  van  éénassige  kristallen,  loodrecht  op  de  as  bezien,  en  zonder 
cirkulaire  polarisatie.  Het  optisch  karakter  der  schijnbaar  enkel- 
voudige kristallen  is  negatief. 
Daarentegen  vertoont  ’t  cholesterine  een  totaal  ander  beeld.  Bij 
smelting  op  een  objekt-glaasje  trekt  zich  de  stof  tot  kleine  drup- 
