( 10  ) 
n.  VETZURE  ESTERS  VAN  HET  PHYTOSTERINE. 
Grenzen  volgens  Bomer; 
Phytosteryl-Formiaat 
110° 
O 
CO 
1 
o 
CO 
o 
Phytosferyl-Acetaat 
1290.1 
o 
ïO 
co 
1 
o 
co 
Phytosteryl-Propionaat 
105°.5 
104°— 116° 
Phytosteryl-Butyraat 
91°.2 
850—  90° 
Phytosteryl-Isobutyraat 
117°. 
— 
Phy  t osteryl-norm  .-V  aleraat 
^3  = 67°;  = 30° 
— 
Phytosteryl-Isovaleraat 
1000.1 
— 
Uit  de  vergelijking  der  beide  tabellen  is  te  zien,  dat  de  smelt- 
puntsdaling  van  ’t  phj^tosterine  door  invoering  van  vetznurresten  van 
klimmend  U-gehalte  veel  sneller  plaats  vindt,  dan  bij  ’t  cholesterine. 
Daarentegen  is  de  opeenvolging  van  de  smeltpunten  van  acetaat,  propio- 
naat,  butyraat  en  ?z-valeraat  regelmatiger  dsen.  bij  de  cholesteiyl  derivaten. 
Alle  phytosteryl-esters  hebben  met  het  phytosterine  zélve  gemeen 
de  groote  neiging  om  uit  de  smelt  in  sferolithen  te  kristalliseeren  ; 
met  toenemend  C-gehalte  der  vetzuurrest  schijnen  deze  echter  in  ’t 
algemeen  kleiner  vali  om  vang  te  worden. 
Het  formiaat  doet  ’t  bijzonder  fraai;  bovendien  bezit  dit  lichaam 
twee  vaste  moditikatie’s,  zooals  ook  de  heer  Lehmann  heeft  gekon- 
stateerd,  die  van  meening  is,  dat  deze  twee  met  de  beide  vaste  fasen 
van  ’t  cholesteryl-derivaat  zouden  korrespondeeren ; de  sferolitenvorm 
is  bij  den  phytosteryl-ester  de  labielere. 
Daarentegen  vormen  zij,  uit  monobroomnaftaline  of  amandelolie 
omgekristalliseerd,  onder  het  mikroskoop  goed  gevormde,  naaldvor- 
mige kristalletjes,  welke  echter  steeds  klein  zijn.  Waarschijnlijk  heeft 
men  in  al  deze  gevallen  met  polymorfie  te  doen.  Ook  grillige  groeiings- 
vormen  en  dendriten  nam  ik  dikwijls  waar. 
Bij  de  smeltpuntsbepaling  van  ’t  norm.  valeraat  deed  zich  eene 
moeilijkheid  voor.  Het  smelt,  over  een  trajekt,  bij  cirka  67  ’.l  C ; koelt 
men  de  gesmolten  massa  af,  totdat  ze  weer  vast  geworden  is,  dan  smelt 
de  ester  echter  reeds  bij  30°  C.  tot  eene  heldere  vloeistof.  Dit  gedrag 
is  geheel  analoog  aan  dat,  hetwelk  bij  enkele  glyceriden  der  hoogere 
vetzuren  is  waargenomen,  zoo  o.a.  door  Schey  bij  ’t  Trilaurine  en 
’t  Trimyristine. 
1)  Schey,  Over  synthetisch  bereide  neutrale  esters  van  ’t  glycerine,  etc  Dissertatie, 
Leiden  (1899)  p.  51,  54. 
