( 31  ) 
C.  Cailler,  langs  theoretischen  weg  geleverd  ; de  overeenkomst 
wordt  hier  bewerkt  door  de  toevallige  kleme  waarde  van  een 
hl 
quotiënt : — , waarin  I de  dikte  van  het  plaatje  bismuth  is,  en  h en  k 
Po 
de  koëfficienten  zijn  van  uitwendige  en  inwendige  geleidbaarheid. 
§ 4.  Ik  heb  getracht,  de  verhouding  der  hoofdgeleidingsvermogens 
te  bepalen  volgens  de  door  W.  Voigt  aangegeven  methode. 
Zooals  bekend  is,  berust  deze  methode  op  de  meting  van  den 
hoek,  welke  de  twee  isothermen  met  elkaar  maken  aan  de  grenslijn 
tusschen  twee  plaatjes,  welke  tot  eene  kunstmatige  tweeling  zijn 
samengevoegd,  wanneer  de  warmtestrooming  langs  de  grenslijn  voort- 
schrijdt. Zijn  P.j  en  P.,  de  beide  hootdgeleidbaarheden  van  een  aan  de 
kristallografische  hoofd-as  parallel  gesneden  bismuthplaatje,  en  is  de 
hoek  (f,  welke  beide  hoofdrichtingen  met  de  grenslijn  maken,  gelijk 
aan  45°,  dan  is  volgens  eene  vroeger^)  afgeleide  formule: 
§ 5.  Het  door  mij  gebezigde  bismuth  werd  mij  door  den  Heer 
Dr.  F.  L.  Perrot  op  de  meest  welwillende  wijze  afgestaan. 
Ook  hiér  betuig  ik  den  genoemden  geleerde  nogmaals  mijn  harte- 
lijken  dank. 
Het  door  mij  onderzochte  prisma  is  dat,  hetwelk  de  Heer  Perrot 
in  zijne  publikatie’s  met  M aanduidt,  en  voor  hetwelk  hij  volgens 
de  SÉNARMONT’sche  methode  voor 
de  waarde  1,390  vond.  Het  aan 
Dr.  VAN  Everdingen  destijds  afgestane  prisma  A,  leverde  op  dezelfde 
wijze  voor  — de  waarde  1,408. 
^•c 
Parallel  aan  de  kristallografische  as,  en  wel  in  twee,  onderling 
90°  verschillende  richtingen  van  het  basis-vlak  |111|,  werden  twee 
plaatjes  gesneden,  en  deze  tot  tweelingsplaatjes,  met  tp  = 45°,  ver- 
eenigd. 
Al  spoedig  bleek,  dat  de  VoiGT’sche  methode  hier  bijzondere 
moeilijkheden  opleverde,  hetgeen,  zooals  Prof.  Voigt  mij  mededeelde, 
bij  metalen  juist  het  algemeen-optredende  euvel  is.  Vooreerst  is 
’t  moeilijk,  een  samenhangendeii  overtrek  van  elaïdine-zuur  was 
0 G.  Cailler,  Archiv.  de  Scienc.  phys.  et  nat.  Genève  (1904).  (4).  18.  457. 
2)  Deze  Verslagen,  (1906).  Maart  p.  799. 
Zie  pag.  4,  noot  10. 
0 Voigt,  Göttinger  Nachr.  (1896).  Heft  3,  p.  1—16;  ibid.  (1897).  Heft  2.  1 — 5. 
