( 32  ) 
te  vinden ; meestal  trekt  zich  het  gesmolten  mengsel  op  de  glad- 
gepolijste  oppervlakte  tot  druppeltjes  samen,  in  stede  van  te  stollen 
tot  eene  gelijkmatige  laag.  Ten  tweede  vallen  de  isothermen  meest 
kromlijnig  uit,  en  treden  er  in  hun  vorm  allerlei  onregelmatigheden 
op,  welke  wel  met  de  groote  specifieke  geleidbaarheid  der  metalen 
in  verband  met  de  zooeven  genoemde  eigenaardigheid,  hun  oorzaak 
zullen  hebben.  Op  raad  van  den  Heer  Voigt  heb  ik  eerst  ’t  metaal- 
oppervlak met  een  uiterst  dun  laagje  vernis  hedekt;  deze  lost  in 
T gesmolten  zuur  op,  en  doet  dit  in  vele  gevallen  beter  hechten. 
Erg  beste  resultaten  leverde  ook  dit  hier  niet  op.  Daarentegen  ge- 
lukte het  mij  tenslotte  eene  behoorlijke  bedekking  der  oppervlakte 
te  verkrijgen,  door  de  witte  was  te  vervangen  door  de  gele  was 
der  apotheken.  Deze  bevat  n.1.  eene,  waarschijnlijk  uit  de  honig 
afkomstige  kleefstof,  en  levert,  in  goede  verhouding  met  elaïdine- 
zuur  gemengd,  de  gewenschte  oppervlakte-laag. 
Dan  heb  ik  verder  de  onderzijde  van  het  plaatje,  en  de  zijkanten, 
behalve  de  twee,  welke  J_  op  de  grenslijn  staan,  met  een  dikke  laag 
vernis,  met  b.  v.  kwikjodide-kopeijodide  aangemengd,  bestreken  ^). 
De  verwarihing  werd  dan  bij  het  overtrekken  niet  hooger  dan  tot 
beginnend  zwart-worden  (±  70’  C.)  voortgezet. 
De  . plaatjes  moeten  rechthoekigen  of  vierkanten  vorm  hebben, 
aangezien  anders  de  isothermen  meestal  krom  worden, 
Verder  is  ’t  eene  vereischte,  snel  te  verhitten,  dus  de  koperen 
bout  op  vrij  hooge  temperatuur  te  brengen;  ook  dan  hebben  de 
isothermen  rechteren  vorm  en  leveren  meer  konstante  waarden 
voor  s. 
De  metingen  verrichtte  ik  op  de  dubbele  objekttafel  van  een 
Lehmann’scIi  kristallisatie-mikroskoop,  en  wel  op  een  met  dik  zeein- 
leder  overtrokken  objektglaasje,  om  de  te  snelle  afkoeling  en  stolling 
van  ’t  overtrek-laagje  tegen  te  gaan. 
Na  tallooze  vergeefsche  pogingen  gelukte  het  ten  slotte  eene  langere 
reeks  van  konstante  Avaarden  te  verkrijgen.  Als  gemiddelde  uit  een 
30-tal  observatie’s  vond  ik:  6 = 22°12',  en  dus: 
- = 1,489. 
§ 6.  De  thans  gevonden  waarde  is  wat  grooter  dan  die,  welke  de 
Heer  Perrot  heeft  gevonden.  Het  leek  mij  niet  van  belang  ontbloot, 
te  onderzoeken,  in  hoeverre  eene  dergelijke  afwijking  ook  in  andere 
1)  Dé  door  Puchauz  (Naturw.  Rundschau,  17,  478  (1902))  voorgeslagen  methode 
van  experimenteeren  leverde  in  dit  geval  geene  genoegzaam  scherp  begrensde 
isothermen,  en  werd  dus  op  gegeven. 
