het  mierenzuurgehalte  van  het  residu  kan  opvoeren,  vond  ik  beves- 
tigd en  ik  meende  door  een  voortgezette  inwerking  ten  slotte  het 
gezochte  product  te  kunnen  verkrijgen.  Herhaalde  pogingen  hebben 
echter  niet  de  verwachte  uitkomst  gehad,  al  werd  dan  ook  een 
glycerylformiaat  met  hoog  mierenzuur  gehalte  gevormd,  waaruit  door 
gefractionneerde  distillatie  in  vacuo  een  met  nog  enkele  procenten 
diformiaat  verontreinigd  triformiaat  verkregen  kon  worden. 
Ik  vermeld  hier  slechts  een  paar  seriën  proeven,  die  ik  te  Buiten- 
zorg, eerst  met  medewerking  van  Dr.  Nanninga  en  later  van  Dr.  Long 
genomen  heb.  In  de  eerste  werd  een  product  verkregen  dat  bij  25°  het 
S.  G.  1.309  had  en  bij  titratie  76.6Vo  mierenzuur  gaf,  terwijl  trifor- 
miaat 78.47o  moet  geven.  Het  tekort  wijst  nog  op  een  gehalte  van 
ruim  lOVo  diformiaat  in  het  verkregen  product. 
Bij  de  andere  werd,  gedurende  een  maand,  het  diformiaat  dagelijks 
met  een  ruime  hoeveelheid  watervrij  oxaalzuur  behandeld,  maar  ook 
thans  was  het  resultaat  niet  gunstiger. 
De  moeielijkheid  om  groote  hoeveelheden  geheel  watervrij  oxaal- 
zuur te  bereiden,  gevoegd  bij  het  feit,  dat  bij  de  reactie  kooloxyde 
optreedt,  waarmede  eene  vorming  van  water  uit  het  mierenzuur 
gepaard  moet  gaan,  geven  wel  eene  voldoende  verklaring  er  voor,  dat 
de  reactie  niet  geheel  in  den  gewenschten  zin  verloopt.  Eene  volko- 
men scheiding  van  het  di-  en  triformaat  is,  doordat  de  kookpunten 
van  beide  stoffen  slechts  weinig  verschillen,  ook  in  vacuo  niet  te 
verkrijgen. 
Daarom  nam  ik  mijn  toevlucht  tot  de  inwerking  van  watervrij 
mierenzuur  op  glyceryldiformiaat.  Het  watervrije  mierenzuur  bereidde 
ik  door  distillatie  van  geconcentreerd  zuur  met  zwavelzuur  in  vacuo  en 
daarop  volgende  behandeling  met  watervrij  kopersulfaat.  Ook  nu  gelukte 
het  mij  niet  het  triformiaat  in  volkomen  zuiveren  toestand  te  berei- 
den, steeds  gaf  het  bij  de  titratie  waarden,  die  op  een  gehalte  van 
ongeveer  107o  diformiaat  wezen. 
Later,  toen  het  1007o  mierenzuur  een  goedkoop  te  verkrijgen 
handelsproduct  geworden  was,  heb  ik  die  proeven  op  grootere  schaal 
herhaald,  maar  al  kon  ik  ook  het  gehalte  aan  diformiaat  verminderen 
een  zuiver  triformiaat  werd  niet  verkregen. 
Herhaaldelijk  had  ik  ook  beproefd  door  afkoeling  een  gekristalli- 
seerd product  te  verkrijgen,  maar  te  vergeefs,  totdat  ik  eindelijk,  door 
een  formiaat  met  hoog  mierenzuurgehalte  langen  tijd  in  vloeibaar 
ammoniak  af  te  koelen,  zoo  gelukkig  was  in  de  zeer  dik  vloeibare 
massa  een  klein  kristal  te  zien  ontstaan.  Door  de  temperatuur  lang- 
zaam te  laten  stijgen  en  tegelijkertijd  met  een  glasstaaf  de  massa  om 
te  roeren  gelukte  het  mij  den  inhoud  van  de  afgekoelde  buis  bijna 
