Met  ongeveer  dezelfde  inrichting  herhaalde  ik  Barkla’s  proeven 
over  de  polarisatie  der  secundaire  stralen,  door  hem,  ook  door  middel 
der  electroskopen,  aangetoond  en  beschreven  in  Proc.  Roy.  Soc. 
Series  A,  vol  77,  pg.  247,  1906. 
%2 
De  RöNTGEN-stralen  vielen  in  de  richting  der  pijl  (fig.  2)  op  de 
12  mM.  dikke  koolplaat  K,  groot  8x8  cM.;  de  door  deze  uitgezonden 
secundaire  stralen  konden  gaan  door  de  op  bevestigde  6 cM.  lange 
buis  6r,  die  aan  de  voorzijde  voorzien  was  van  een  koperen  plaatje 
met  eene  opening  van  5 mM.  Deze  koperen  buis  was  in  de  looden 
kast  geplaatst  op  8 cM.  van  het  midden  der  koolplaat ; looden 
schermen  beschutten  de  buis  tegen  direkte  werking  der  primaire 
stralen.  Bij  deze  proef  werd  de  bovengenoemde  inductor  door  een 
WEHNELT-onderbreker  gedreven,  de  accumulatoren  batterij  had  een 
spanning  van  65  Volt,  stroom  7 amp.  Een  zeer  goede  opname  werd 
in  dertig  uur  verkregen  en  vertoont  zeer  duidelijk  twee  maxima 
en  twee  minima,  de  afstand  der  middens  der  maxima  bedraagt  juist 
de  helft  van  den  binnenomtrek  der  buis  en  uit  hun  plaats  is  af  te 
leiden  dat  ze  veroorzaakt  zijn  door  de  tertiaire  stralen  door  het 
kegeloppervlak  der  koolstaaf  uitgezonden. 
Bij  deze  proef  waren  het  midden  der  antikathode,  de  as  van  de 
koolstaaf  en  het  midden  der  koolplaat  in  één  horizontaal  vlak  en 
was  de  as  der  kathodestralen  in  één  vertikaal  vlak  met  het  midden 
der  koolplaat,  de  assen  der  primaire  en  secundaire  stralen  stonden 
loodrecht  op  elkander.  Bij  deze  plaatsing  moet,  volgens  de  opvatting 
