bladeren  hebben  stompe  punten,  welke  dik  zijn  en  donkerder  van 
kleur.  Op  de  bioeiwijzen  wemelt  het  steeds  van  twee  soorten  mieren, 
één  groote  en  één  kleine  soort.  Zelfs  als  de  bloemknoppen  nog 
gesloten  zijn,  vindt  men  de  mieren  reeds  op  de  schutblaadjes  en 
nauwelijks  zijn  de  bloemen  geopend,  of  de  mieren  vallen  ook  op  de 
bloemdekbladeren  aan.  Het  onderzoek  leerde,  dat  suiker  hier  als 
aanlokmiddei  wordt  afgescheiden. 
Om  dit  te  bewijzen  werden  bloemen  gedurende  eenigen  tijd  onder 
een  vochtige  glazen  klok  geplaatst  en  na  eenige  uren  kon  toen  met 
FEHLiNG’s-proefvocht  in  de  vloeistof,  die  door  de  secerneerende  blade- 
ren aan  de  buitenzijde  was  afgescheiden,  suiker  aangetoond  worden. 
Bijzondere  organen  voor  deze  suikerafscheiding  kon  ik  intusschen 
niet  vinden ; waarschijnlijk  geschiedt  deze  inwendig  en  komt  het 
product  naar  buiten  door  de  opperhuid  of  door  de  huidmondjes. 
Het  was  reeds  aan  Delpino  bekend,  dat  sommige  Orchideën  suiker 
afscheiden  op  de  bloembladeren ; het  merkwaardige  der  genoemde 
Spathoglottis  is  echter,  dat  de  aangelokte  mieren  een  zoo  scha- 
delijken invloed  op  haar  uitoefenen.  Terwijl  n.1.  de  kleine  soort  op 
de  bloemen  blijft  en  zich  met  de  daar  afgescheiden  suiker  tevreden 
stelt,  daalt  de  groote  soort  ook  naar  de  wortelbladeren  af  en  tast 
deze  aan,  en  wel  dikwijls  in  die  mate,  dat  slechts  een  geraamte  van 
het  blad  overblijft ; deze  zoo  schadelijke  groote  mieren  worden  door 
de  veel  talrijkere  kleine  in  het  geheel  niet  verjaagd.  Het  bleek  verder 
ten  duidelijkste,  dat  de  suikerafscheiding  inderdaad  de  oorzaak  was, 
dat  zóó  gewichtige  organen  als  de  bladeren  door  deze  groote  soort 
werden  opgegeten.  Het  bewijs  hiervoor  leverden  n.1.  die  planten, 
welke  uitgebloeid  Avaren  en  vruchten  droegen ; bij  deze  had  geen 
suikerafscheiding  meer  plaats  en  de  bladeren,  die  in  dit  tijdperk 
nieuw  ontstonden,  bleven  dientengevolge  ongedeerd.  Hier  was  het 
dus  juist  de  suikerafscheiding  in  de  bloeiperiode,  die  de  mieren  aan- 
trok, terwijl  de  bladeren  der  plant  op  zich  zelf  geen  voldoende  aan- 
lokking op  de  mieren  uitoefenden. 
Een  tweede  voorbeeld,  hoeveel  nadeel  de  suikerafscheiding  aan  de 
planten  zelve  kan  berokkenen,  ontleen  ik  aan  verscheidene  boom-  en 
struikachtige  Mahacaeën.  In  den  Plantentuin  staat  een  ongedetermi- 
neerde boom,  een  Malvacea  uit  Indochina.  Deze  heeft  niet  alleen 
nectariën  op  de  stengel-  en  kelkbladeren,  maar  biedt  den  mieren 
bovendien  een  zeer  geschikte  woonplaats  aan  in  de  paarsgewijze 
naar  elkaar  toegebogen  steunblaadjes.  De  hierdoor  gevormde  ruimten 
worden  inderdaad  door  mieren  bewoond,  maar  toch  niet  zooveel  als 
men  zou  verwachten.  De  reden  hiervan  is,  dat  zij,  ondanks  den 
overvloed  aan  nectariën,  geen  voedsel  genoeg  vinden,  omdat  op  deze 
